خیلی کینه ب دل دارم از شوهرم چیکار کنم

بیخیال مامانش بشو، بی رودربایستی ما زنا اگر بخوایم میتونیم بدترین چیزا رو تو خودمون حل کنیم اگرم نخوایم که خدا به فریاد برسه، اون روزا گذشته نذار حضور هیچ کس مدیریت زندگیت رو از دستت خارج کنه.

تمرین کردن فراموشی یعنی یادآوری اون موقعیت، کلا از سرت خارجی کن. هروقت به فکرت میاد تغییر حالت بده مثلاً اگر نشستی پاسو راه برو، بچه رو بغل کن، یه لیوان آب بخور و... نذار فکرتو درگیر کنه

باور کن درکت میکنم، این که بهت میگم تجربه کردم هرچقدر بهش بها بدی بیشتر از بین میری، خودخوری بدترین چیزه، با شوهرت صحبت کن ولی گلایه نکن حرفت رو کامل بزن نذار فکر کنه آدم ضعیفی هستی و با حضور بچه و اتفاقات پیرامونش زندگیتون داره از دست میره

چیزایی که نوشتی رو حس کردم خودم نوشتم  انقدر که خاطره زایمانت مثل منه  با این تفاوت که از اون روزا برای من ۹ سال گذشته و هنوز از ذهنم پاک نشده و کابوس هر روزمه 

طرز تفکر هرکس متفاوته، من خودم اگر چیزی یا کسی داغونمم کنه نمی‌ذارم بفهمه تونسته روم تاثیر بذاره سعی میکنم مدیریتش کنم سخته ولی من اینجوریه شاید واقعا راهکارم به کارت نیاد، احساس میکنم یه مقدار از دستای قبلیم ناراحت شدی در هر صورت امیدوارم به شرایط خوب زندگیت برگردی

پستای

منم به خاطر اون روزای بد از باردارشدن دوباره خیلی میترسم با اینکه دخترم ۹ سالش شده 

بهترین روزای عمرمو شوهرمو مادرش به کابوس عمرم تبدیل کردن و منم دیگه مثل سابق نشدم 

بعد از زایمانم شوهرم اصلا منو نمیدید و کم محلی میکرد به جاش با مادرش و خواهزاش گرم میگرفت و مادرش هم وقتی شوهرم سر کار بود  اذیتم میکرد خدا ازشون نگذره هیچ وقت حلالشون نمیکنم موقع زایمانم من ۱۸ سالم بود و فوق العاده بی زبون بودم 

یه لحظه گفتم شاید ناراحت شدی، بیشتر اوقات آدم نیاز به گوش شنوا داره تا راهکار، قوی بودن سخته ولی حداقل از ضربه خوردن از دیگران بهتره، امیدوارم هرچه زودتر آرامش به زندگیت برگرده

من بعد از زایمانم قصد داشتم برم خونه مامانم و شوهرم به خاطر خونواده اش نذاشت برم

هر وقت هم راجع اون روزا ازش گله میکنم میگه مادرم منت رو سرم گذاشته اومده بچمو تر و خشک کرده و این حرفا در صورتی که دوماه خونه ام بود و تو اون دوماه من تو خونه ام هیچ کاره بودم و زجر کشیدم و حتی تا مرز طلاق زندگیمو کشوند