سلام دوستان من خودم لکنت دارم و برادرم هم لکنت داره من 25 سالم و برادرم 17 خواستم نکاتی بگم شاید براتون مفید باشه من که کوچیک بودم یادم هست که پدر و مادرم به خاطر لکنتم خیلی گفتار درمانی بردن منا و هیچ کدوم جواب نداد بعضی وقتها خوب بودم بعضی وقتها هم بد بعضی وقتها هم افتضاح در حدی که نمی تونستم حرف بزنم دوران مدرسه خیلی درس خون بودم ولی خوب لکنتم همیشه اذیتم میکرد بچه ها مسخرم میکردن ولی من پدر و مادرم جوری باهام برخورد کرده بودن که برام اهمیت نداشت تا این که سال چهارم دبستان یکی از همون بچه هایی که مسخرم میکرد خودش لکنت گرفت خودم به این نکته رسیده بودم که استرس افزایشش میده وقتی معلمها شفاهی ازم میپرسیدن یا تو راهنمایی و دبیرستان روخوانی فارسی و عربی و انگلیسی داشتیم پدرم در میومد البته همیشه پدر و مادرم با همه معلمها در مورد این قضیه صحبت میکردن برادرم که حرف اومد اون هم لکنت داشت ولی دوره درمان را پدر و مادرم براش شروع نکردن چون روی من جواب نداده بود من میدیدم که اصلا خودش متوجه نمیشه که لکنت داره اون هم چون می دید من لکنت دارم خیلی روش حساس نبود مخصوصا که اون قضیه دوستما براش گفته بودم خیالش راحت بود هر کس مسخرش کنه خودش گرفتار میشه من سال سوم دبیرستان لکنتم خوب شد البته نه به صورت کامل ولی خوب وقتی هیجانی میشم یا خیلی استرس دارم یک کم بر میگرده ولی نه در حدی خیلی زیاد در حد کم وقتی میخواستم ازدواج کنم به شوهرم گفتم من لکننت دارم اون هم گفت من میدونستم لکنت داری و اومدم خواستگاریت از اون به بعد هم فرقی نکردم