سومی جان
اولا چه پسر خوش تیپی داری و البته خوشگل.خدا حفظش کنه.
و اما دوما
منم دقیقا همین حالتهای پسر شمارو داشتم.
حالا نمیدونم این حرفم امیدوارتون میکنه یا نا امید.منم تا حدودا 12 سالگی اینطوری بودم اما بعدش دیگه تو گفتا روز مره با مردم عادی مشکلی نداشتم فقط و فقط سرکلاس وقتی معلم ازم درس میپرسید مشکل داشتم.که متاسفانه این حالتو حتی تو دانشگاهم داشتم.که مجبور شدم به همین لیسانس قانع بشم.دیگه پیش پسرای خوش تیپ دانشگاه این مدلی بودن ازارم میداد.اما اینکه چرا مشکل من به درازا کشید علتش رفتار پدرم بود.اولا خیلی بد اخلاق بود ثانیا تا میخواستم حرف بزنم فوری تذکر میداد که اروم حرف بزن و نفس عمیق بکش.
حتی گاهی میومد در گوشم میگفت که اگه با لکنت حرف نزنی برات النگو میخرم

.gif[/smiley]
منو حتی نوار مغزی هم بردن
خلاصه رفتار بد پدرم و اعتماد به نفس خیلی پایین خودم باعث شد که مثل برادرام کامل درمان نشنم.
در ضمن من هیچ اعتقادی به گفتار درمانی ندارم .چون واقعا کار بی خودیه.چند جلسه وقتی بچه بودم رفتم و چند جلسه تو بزرگسالی.ببخشیداااا ولی همشون احمقن.
فقط گذشت زمان و بیخیالیه ماست که لکنت رو درمان میکنه.بی خیالیه ما و اطرافیانمون.