زیر قدمت بانو دل ریخته ام برگرد😔
از طاق هزاران ماه آویخته ام برگرد
باید خودت لبخندِ چشمان ترم باشی
جلد توام، باید خودت بال و پرم باشی
در سجده اش خوشبختیم را آرزو کرده...
باید که مصداق دعای مادرم باشی
دوری نمیآید به ما؛ باید بیایی تو...
نزدیک تر، معشوق تر، عاشق ترم باشی
دیوانه تر با اینکه خواهم شد، ولی ای ماه!
باید تمام عمر اینجا، در برم باشی
جز من کسی قدر تو را هرگز نمیداند
میخواهمت تا ثروتم، تاجِ سرم باشی
مثل قدیمی ها تو را یک عمر میخواهم...
هم اولی بودی، هم عشق آخرم باشی
بی تو سراسر گریه ام، یک بغض بی پایان...
باید خودت لبخندِ چشمان ترم باشی
گفته بودی همیشه خواهی ماند، سنگ بارید،شیشه خواهی ماند
گفته بودی ترَک نخواهی خورد، دین و دل از کسی نخواهی برد
گفته بودی عروسِ فردایی، با جهانم کنار میآیی
گفته بودی دچار باید بود، مردِ این روزگار بابد بود
گفته بودی،ولی نشد انگار دست از این کودکانه ها وردار
گفته بودم نفاق میافتد، اتفاق،اتفاق میافتد
گفته بودم شکست خواهم خورد، از تو هم ضربِ شَست خواهم خورد
کامم اگر نمی دهی، تیغ بِکش مرا بُکش!
چند به وعده خوش کنم، جانِ به لب رسیده را؟
رهی معیری
این بار پاشیدم به زخمِ خود نمکها را!
آتش زدم وقتی نبودی قاصدک ها را!
گفتند میآیی به خوابم لااقل یک شب...
باور نکردم! از برم دیگر کلکها را!
در هیچ دنیایی تو سهمِ من نخواهی شد...
ایکاشکی مادر نمیزاد این فلکها را!
ترسیدم از هر سیبِ سرخ و هر شروعِ نو...
بعد از تو آسان راندم از خود آدمکها را!
در خود شکستم، گرچه آبادم نمیخواهی...
ای کاش میماندی که بشماری ترکها را!
دیوانهتر کرده منِ دیوانه را دوری...
آتش زدم وقتی نبودی قاصدک ها را!
دردسرهای ما تفاوت داشت،من سرم گرم پای یستن بود
نقشهها میکشید چشمهایت،چشم ها چشم دل شکستن بود
من درد دارم، کاش درمانم تو باشی
تردید دارم، کاش ایمانم تو باشی
بیزارم از هر ساعت و هر لحظه بی تو...
باید که فروردین و آبانم تو باشی!
دارم کویری در دلم این روزها، کاش...
شان نزول چتر و بارانم تو باشی!
بی تو سراسر غربتم؛ باید بیایی...
خانه، وطن، تبریز و تهرانم تو باشی!
دیگر دوام آوردنم را علتی نیست...
سخت است بی تو، کاش آسانم تو باشی!
هرچند غیرممکن است و دیر اما...
من درد دارم، کاش درمانم تو باشی
