من سه چهار سالی هست که ازدواج کردم و تا بحال هیچوقت مث بقیه خانما عاشقه مادر شدن نبودم و این پروسه رو فقط بخاطر طبیعت زندگی قبول داشتم و هیچوقت هم تا بحال ب تصمیم ب بچه دار شدن هم فکر نکرده بودم ب دلایل مختلف،از شرایط جامعه و اوضاع مالی گرفته تا حتی قبول این مسئولیت بزرگ
خلاصه ک ما تو این چند هفته ای کم و بیش با همسرم حرف زدیم راجبش و چون من تصمیم دارم تا آخر سال بیشتر نرم سرکار گفتم شرایط خوبیه ک حین استفاده از بیمه بیکاری دوران بارداری رو هم طی کنم...
وقتی مادر شدی قضیت فرق میکنه منم مثل شما فکر میکردم تا اینکه مادر شدم دست شما هم نیست هورمونهای بودنتون جوری تنظیم میشه که از این حس نمیتونید فرار کنید
از اونجایی ک طبق نظر شخصیم دوس داشتم فرزند اول پسر و دوم دختر باشه با همسرم ب فکر افتادیم ک یه رژیم غذایی رو مراعات کنیم و ببینیم خدا چی میخاد
خانواده برادر همسرم دوتا دختر دارن،خونشون بودیم و صحبت از پسرزایی شد و دیدم خاهر همسرم میگه تعیین جنسیت از طرف زن هست و فلان چون خودش دوتا پسر داره خخ عاقا بحث بالا گرفت و من توجیهشون میکردم ک برعکسه،ولی این بین انقدر ناراحت شدم ک حرفایی که حتی بین زنا گفته میشد نشون از این داشت ک پسر بهتره
هستین؟
شماها تا بحال تو این شرایط گیر افتادین؟برخوردتون چی بوده؟
جالبه همشونم اعتقادشون بر این بود که تربیت دختر سختتر از تربیت پسره😮😮
