بچه سوم

عزیزم با خودشناسی. و میدونم الان برات سوال میشه که چجوری میشه به خودشناسی رسید. فکر کنم بقیه شو تو خصوصی بگیم بهتر باشه. 

فدای تو. آره باشه یه وقتی که هر دو باشیم. خواهش میکنم.

خیلی زیبا گفتید فقط یه سوال جان و روان انسانی که بدنیا میاره پس چی؟ایا اون انسان حق نداره به ارزوهاش،خواسته هاش برسه؟

شاید شما تحصیل یا کار رو خیلی بهش علاقه نداشتین ولی قبول کنید همشون به بالندگی حتی اگر نینجامه به رضایت از خود ختم میشه

بله جان عزیزه،اما جان مادر هم به اندازه فرزندش گرامیه

آرزوهای مادر ،خستگی های مادر تو این فکر که مادر باید قدیسه و وقف بچه های باشه گم شده

چندتا سوال دارم ازتون

من هیچوقت نمی‌فهمم چه اصراری هست برای فرزند آوری؟

چرا باید فرد فدای جامعه شه؟

ارزش فرزند آوری چیه؟ وقتی تمام مخلوقات دیگه هم میتونن اینکارو بکنن؟

تربیت تو سعادتمند کردن نقش داره چرا به جای کمیت روی کیفیت کار نکنیم؟

چرا به جاش شرایط مالی و وقت و پتانسیل صرف نکنیم که صرفا مثل حیوونا زاد و ولد نکرده باشیم؟

دقیقا موافقم 

بله عزیزم

بااون وارد شدم 

ببینید رهبر یه جمله ای دارن که پاسخ سوال شماست. میگن که تربیت فرزند تربیت تک تک فرزندها نیست بلکه تربیت محیط خانوادست. اگه محیط خانواده و روابط درست تنظیم شده باشه ده تا بچه هم تو اون خونه خوب تربیت میشه. اگه درست تنظیم نشده باشه یک بچه هم درست تربیت نمیشه. و تربیت هر بچه وقت جداگانه ای نمیخواد. بلکه باید محیط خانواده درست تنظیم بشه. 

در جواب اون سوالتون که فرمودید چرا باید فرد فدای جامعه بشه این یک جواب بسیار مبسوطی داره که اصلا نمیدونم اینجا میگنجه یا نه. ببینید در جهان بینی توحیدی هیییچ کسی فدای هییییچ چیزی نمیشه. خدماتی که ما ارائه میدیم اگر نیتمون قربه الی الله باشه برای خداست و هدف فقط تقرب به خداست و برای خدا و به سوی خدا و در خداست. حالا مهم نیست این خدمت رو داریم به همسرمون میکنیم یا به فرزند یا به پدر و مادر یا جامعه. هیچ کدوم از اینها طرف حساب ما نیستن. یک موحد وقتی خدمتی رو به هر کس حتی یک غریبه ارائه میده انتظار جبرانشو از اون فرد نداره بلکه از خدا داره و اگر غیر این باشه شرکه. و در این مسیر هم آدم فقط باید نگاه کنه که چه کاری رو خدا از آدم میخواد و چه کاری به رضایت خدا نزدیک تره. ببینید مثل شهدای جنگ تحمیلی ما. از نظر یک اومانیست اونها فدای جامعه شدن و به خاطر میهن رفتن. ولی حقیقت اینه که وصیت نامه های خودشون چیز دیگه ای رو نشون میداد. همه شون بلا استثنا میگفتن ما برای خدا و ولایت رفتیم. هرچند ظاهر کار دفاع از میهنه ولی باطنش کسب رضایت خداست. حالا چون رضایت خدا در دفاع از میهن قرار گرفته الان به دفاع از میهن میپردازن. خلاصه در جهان بینی توحیدی طرف حساب انسان در تمام کارهاش فقط خداست و انسان فدای خدا میشه تا به بقاءبالله برسه. بقیه چیزها همه ظاهر امره. 

در جواب اون سوال که فرمودید ارزش فرزند آوری چیه وقتی تمام حیوان ها میتونن این کارو بکنن برای پاسخ به این سوال باید ببینیم هدف از خلقت انسان چی بوده و تفاوت ذاتی انسان با حیوان چیه. هرچند اون حیوونی هم که بچه میاره داره کار ارزشمندی میکنه چون داره نقش خودشو تد چرخه تکاملی هستی ایفا میکنه ولی ارزش ویژه کار انسان در فرزند آوری اینه که داره انسان پرورش میده( البته اگه انسان پرورش بده).  و در اینجا دیگه مباحث کاملا فلسفی میشه. هدف از خلقت انسان این بوده که انسان به مقام خلیفه اللهی برسه. و در واقع اوج ارزش کار یک زن زمانیه که بتونه یک خلیفه الله رو پرورش بده که اصلا دیگه در وصف بیان نمیگنجه ارزش این کار. ولی اگر کسی الزاما بچش خلیفه الله هم نشد بهرحال در فرایند تکاملی که یک سری ارواح قراره طی کنن یعنی از عالم ذر وارد دنیا بشن و از اونجا به برزخ برن و از اونجا به قیامت برن تا تمام کمالات بالقوه شون بالفعل بشه و به سوی خدا برگردن، زنی که بچه میاره مسئولیت یکی از این ارواح رو قبول کرده و در همین جهت به تکامل فرایند خلقت کمک کرده. یعنی حتی اگه بچش به مقام خلیفه اللهی هم نرسه بالاخره یه سیر تکاملی داشته که باید طی میکرده و این مادر به تکامل اون سیر کمک کرده و این یعنی بر عهده گرفتن یک وظیفه در روند خلقت. اشتباهی که عده زیادی میکنن اینه که فکر میکنن ما انتخاب میکنیم کسی وارد این جهان بشه یا نه. این فکر از بنیان اشتباهه. ارواحی که قراره وارد دنیا بشن از ازل مشخص بودن. و اگر ما اونها رو وارد این دنیا نکنیم کار خلقت رو زمین نمیمونه و بالاخره توسط یک آدم دیگه اونها وارد جهان میشن. ما هرگز در انتخاب خلقت آدمها نقشی نداریم. ولی کاری که ما میکنیم مثل اینه که یه باری این وسط باشه بگن خب این بار رو کی حاضره ببره و من دستم و بلند کنم بگم من میبرم. و در ازای این باری که میبرم تقرب به خدا پیدا میکنم. اگرم من نبرم یکی دیگه میبره و من هرگز نمیتونم مانع از ورود اون مخلوق به جهان بشم. ولی به هر میزان که ما بار بیشتری از دوش جهان برداریم به همون میزان هم مقام پیدا میکنیم. 

آره درسته یه سری تصمیمات جبری هست

این حرفی که شما میزنید نفی پتانسیل  معنوی انسانها هست،همه پتانسیل رسیدن به غایت رو دارن و باید محیط و شرایطش توسط محیط و والدین و خیلی موارد دیگه فراهم شه

ما به عنوان یه موجود که توان تفکر و انتخاب دارن دخالت تو چرخه ی حیات بنظرم باید آخرین اولویتمون باشه

خارج از اون منابع زمین محدود هست(اموزش،غذا و....) با توجه به کمبود این منابع اطرافمون فرزند آوری که اصلا بنظر من هیچ ارزشی نیست باید کمی با تفکر بیشتر از فرزند آوری حیوونا انجام بشه

مثال خیلی از کشورهای فقیر مثل افغانستان یا آفریقا بی رویه فرزند آوری میکنن،فرزندانی که نه وقت صرف اموزششون میشه نه هزینه ای برای تغذیه شون هست نه امنیتی برای سلامت روانشون ،این فرزند آوری واقعا نه تنها ارزشی نداره بلکه فرصت همه رو برای رشد مادی و معنوی ازشون گرفته

عذر میخوام اما من به هیچ کدوم از حرفاتون معتقد نیستم

نادیده گرفتن انسانیت و آرزو صرفا برای افزایش جمعیت اصلا یا جامعه آرمانی (که اصلا بنظرم تنها چیزی که اهمیت نداره زندگی آرمانی فرد هست) موافق نیستم

برای فرزند آوری باید خیلی موارد مادی و معنوی (سواد و فرهنگ) وجود داشته باشه که متاسفانه تو ایران به شدت از این نظر فقر وجود داره

سلام،سومی و آوردین؟