۲۰‌سالگی

آره دیگه من تا زنگ نزنم نمیزنگه اس نمیده تا من نگم قرار نمیزاره الان دوهفته س ندیدمش چون از طرف من درخواستی نبوده میدونمم اگه بگم بهانه میاره یا مثلا امروز اس دادم جواب نداده زنگ زدم خاموش بوده اصلا کلافه کرده

بارها گفتم بهش اما اولش خوب شده و دوباره برگشته به حالت قبل، میخواستم بهش بگم اما از بس گفتم خودم از رو رفتم دیگه، اما بازم میگم برای اخرین بار البته اگه فرصت پیش بیاد فردل زنگش میزنم اگه جواب داد حرفمو میزنم 

ولی اصلا دلم نمیخواد بهش بگم حس میکنم هیچی نگم بهتره همینطوری به این فاصله ادامه بدم تا به نبودنش عادت کنم، میگم چرا ازش توجه بخوام چرا نشونش بدم وابسته محبتشم، مطمئنا اون کم میاره و زنگ میزنه بالاخره یا اس میده ولی من جواب ندم اینجوری متوجه میشه این منم دارم بی توجهی میکنم نه اون، اخه هرکاری تابحال کردم هرچی گفتم فایده ای نداشته، خودمم نمیدونم به چی وابسته ام اون که اصلا محلم نمیده نه محبتی هست نه تفریحی حتی میدونه مشکلی دارم خودشو میکشه کنار درحد حرف زدن آرومم نمیکنه خب چرا من موندم تو این رابطه

نمیدونم ...ولی دوست داشتم همیشه وقتم برای خودم باشه و یه زن آزاد باشم ولی الان شوهرم نمیزاره تا سر کوچه برم همش میشورم میپزم میشورم 

خسته شدم ولی چاره نیست 

باید تحمل کنم