کتک

بچه ها زندگی خیلی سخته،مخصوصا برا ما خانما،جنس ما محکوم به دل گنده شدنه،شاید تا وقتی به سر خودمون ندیدیم ازین حرفا بزنیم که یه لحظه تحملش نمیکنم و طلاق میگیرم و .... اما وقتی که بچه داشته باشی و برا زندگیت زحمت کشیده باشی دیگه به راحتی نمی تونی ولش کنی...

خیلی شده زنهایی رو دیدم که نازپرورده خونه پدری بودن و بارها توی زندگی خودشون له شدن و دوباره سر پا شدن

اونا آدمهای خاصی نیستن،فقط سنگ وجودشون تو مسیر رودخانه پر خروشی قرار گرفته،به سرعت جلو می رن و صیغلی میشن و هر روز زیبا تر و زیبا تر میشن،صبر صبر صبر حلال همه مشکلاته،آدم عاقلی که صبر داشته باشه معجزه ها میبینه ...

بچه ها من واقعا نازنازی بودم،ولی تو این ۸ سال زندگی مشترک واقعا اذیت شدم...اما بعد از هر چالشی خدارو شکر کردم که صبر کردم یا اینکه موقعیتش رو نداشتم که کاری کنم

بغیر از توکل به خدا،بچه ها فولاد هرچه بیشتر ضربه بخوره محکم تر میشه،بخدا قوی تر میشین،برا بچه هاتون مادرای نمونه و جلوی خداتون سربلند باشین،التماس دعا

اره حرفات درسته.مث من.

مجبورم صبرکنم.جایی رو ندارم ک برم.کسی رو هم ندارم ک پشتم باشه.ی پدرمریض دارم ی مادر درمونده.اینم میدونه کسیو ندارم اینجوری میکنه.مهم نیست.من عادت کردم.منتی رو سر بچه م ندارم‌.جایی رو ندارم ک برم.

مجبورم بمونم.همین.

ولی همیشه و حتی توی اون دنیا توی قیامت ی زندگی خوب و آروم رو از خدا طلب دارم.

البته اگه خدا هم طلبشو بده.اگرم نه ک من عادت کردم.