دوستان گویند که شادی شاعری است و حرفها دارد برای خويش.
اما من شعر خوانِ دفتر ايام
اما زیر و بالای شعر ها را
خواندم از دون و وَرایِ خويش .
آن كه گر خواهد، تواند كرد
وقتِ خاكآلود و تلخ همنشينش را
به زلالی همچو لبخند صفایِ خويش.
گاه اگر بگذارند من را غمهای اين عالم
عالمی دارم برای همنشين و آشنای خويش.