اول اینکه ما امیدمون به خداست و انشاءالله که تلاشمون نتیجه میده واصلا تاحالا به اونجاها فکر نکردیم و دوس نداریم که فکر کنیم چون فکر کردن به همچین پایانی عین ناامیدیه.خدا خودش گفته از من بخواه وناامید نباش از لطف من تا منم اجابت کنم تورو.همیشه باید به چیزای خوب فکر کرد ،ماکه سپردیم به خودش تا الانم تلاش کردیم وتاجایی که بتونیم تلاش میکنیم واینو میدونیم که اگه بااین همه تلاش ما تا آخرین لحظه اگه نشد شرمنده خودمون نیستیم چون ما تلاش کردیم ولی خدا نخواسته,اون موقع ازخودمون گله ای نداریم ونمیگیم ای کاش فلان کارو میکردیم شاید میشد.
جنگیدن توی این موضوع خیلی سخته امایه جاهایی باید وایسی وبه خودت بفهمونی که انسان ها همیشه وهم جا وبرای همه چی میجنگن وبه پیروزی فکرمیکنن نه شکست و اونیکه به شکست فکرمیکنه مطمئن باش ی جا پاش میلغزه.افتادن توی هر مسیری سخته وافتادن توی این مسیر هم سخته هم از لحاظ مالی هم از لحاظ روحی وهم از لحاظ جسمی پس باید خیلی قوی باشی کم کم همه چی برات عادی میشه ومیفهمی که فقط باید بجنگی و تلاش کنی.