پدر مادرم درکم نمیکنند

سلام من یه دختر هجده سالم که دچار افسردگی شدیدو خیلی با والدینم به مشکل بر میخورم و همش دعوا اونا منو اصلا درک نمیکنن طرز فکر ها وحشتناکی دارن پنچ سال پیش به خاطر محیط بد مدرسم ازشون خاستم که منو هر مدرسه ای ببرن به غیر ازین مدرسه اما با بی توجهی کامل و اینکه شرایطش داشتن که منو ببرن مدرسه دیگه اما لج کردن و خیلی علاقه دلشتن من خونه بمونم منو به زور تو خونه نگه داشتن و نذاشتن برم مدرسه من خیلی درسم خوب بود و عاشق زبان بودم ولی از نظر مادر من همش چرت بود اینا و من تو خونه غیر حضوری درس مبخوندم و بدون هیچ معلمی دختری که یه نمره زیر نوزده تو کارنامه نبود توی خونه نمرم به چهارده و سیزده رسید و حق بیرون رفتن نداشتم و به خاطر اینکه مدرسه نمیرفتم دوستی هم نداشتم جن دفعه هم اعتراض کردم و گفتم دوست دارم برم مدرسه دوست داشته باشم یا کلاس ولی بهم گفتن به دوست چه نیاز داری بهترین دوست آدم پدر مادرشه حتی نمیذاشتن برم کلاس های هنری زبان چونکه دو سه خیابون دور بود از نظرشون من بچه ای بودم مه گولم میزدن یه دختر چهارده ساله حتی راضی به گرفتن سرویس نمیشدن من حدود پنچ سال بدون دوست و هم صحبت و حای بیرون رفتن تو‌ خونه حبس شدم تحقیر سرزنش سرکوفت  اول دبیرستان ترک تحصیل کردم چون واقعا نمره ام با توجه به شرایط روحیم افت کرد و بشدت از درس زده شدم خود پدرم که باعث خونه نشینیم بود خزار بهم سرکوفت زد ترک تحصیلی سیکلم  نداری ‌و توخونه همش دعوا جز بحث‌ بود و انقدر بهم سخت میگرفتن که جرات نداشتم تنها برم یه قدم بزنم سرم هوا بخوره خیلی شکاک با اینکه تا همین الانم دستثت از پا خطا نکردم بت کسی نگشتم ولی تهمت بی دلیل و هیچ‌ کسیم نداشتم که درد دل کنم خانواده من به شدت افکار قدیمی دارن به طوریکه اگه جلوی مادر واینمیستادم سیزده چهارده سالگی شوهرم میداد از نظرش هنر یعنی آشپزی شوهر داری و اصلااات به عقاید من احترام نمیذاره فک میکنه من بی عقلم همش توهین میکنه قبول نمیکنه هر کسی نظری داره تو فامیل خیلی از دخترا پونزده شونزده سالگی شوهر کردن ده هزار دفعه بهم گفته خاک تو سرت منم خواستگار داشتم ولی نمیخام واقعا شوهر کنم از نظر من مادر من هر کی شوهر میکنه هنرمند هر چی سن پایین تر هنرمند تره ولی از نظر من آدم باید سواد ازدواج داشته باشه خیلی دهن بین و حرف همه مردم مهمه به شدن قبول داره هر جی مردم بگن همیشه سر کوفت حتی کسی یه ساعت بیشتر ندیدم رو میزنه به سرم انقدر بهم توهین میکنن ازم عیب میگرن اعتماد به نفسم خیلی اومد پایین یه مدت انقدر به چشمام توهین کرد که هر جایی میرفتیم عینک دودی میزدم و من همش باید در حال بحث ثابت کردن خودم باشم بعد از کلی ثابت کردن افسردگی شدید اجازه دادن تنها برم بیرون اونم با کلی قوانین واقعا فکر میکنن من بچه ام منم آدمی بودم همه چیزم رو به مادرم میگفتم هیچ چیز ازش پنهان نمیکردم تا همین الان یه شماره پسر تو گوشیم نبوده اما هزار بار بهم تهمت زدن دلمو شکوندن خیلی سخته با هیشکی نباشه ولی بابات ده هزار بار بهت بگه هرزه اونم به خاطر بیرون رفتن از نظرشون دلیل نداره تنها برم بیرون هوا بخورم باید تو خونه حبس باشم خودشون یه بار تا حالا نه بردنم سینما نه پارک وقتی نه برات وقت میزارن نه اجازه میدن چکار باید بکنی مادر گفت بهترین دوستتم ولی یه بار تا به حال به طرز فکرم عقاید احترام نذاشت و فرصت این که بخوام یه دختر همسن خودم داشته باشم باهاش بیس دقیقه در روز صحبت کنم حرف بزنم درد دل کنم نداشتم و تو خونه موندن من باعث شد افسردگی شدید بگیرم یه روز نبوده که من گریه نکرررده باشم و انقدر اعصابم ضعیف شد وسواس گرفتم و از وسواس رسیده به تیک های عصبی وحشتناک خودکشی من نقاشی خیلی خوب بود ولی الان دوساله دست نزدم به دفتر نقاشی نه هدفی دارم نه آرزویی اصلا امیدی به اون صورت ندارم چون اعصابم ضعیفه خیلی زود رنج شدم تیک عصبی تمام زندگیمو مختل کرده و والدینم بهم توجهی ندارم تا هم میام درد دل کنم اخرش میشه دعوا میگن نمیخایمت ازین خونه برو و......  تا هم میام بیرون از اتاق حرفی بزنم انقدر بهم گیر میدن که از صبح‌ تابش تو اتاقم اینم بگم به نظرشون مشاوره پول خرج کردن اضافیه هیچ فایده ای نداره و الان انقدر استرسی بد بین شدم دلم نمیخاد پامو تنه‌ت بیرون از خونه بزارم وخسته شدم ازین وضع البته این نیمی از مشکلاتم بود