کرونا

[QUOTE=132011414]میدونم خیلی سخته چون پسرمنم توخونه اذیتم میکنه چون جایی نمیبرشم همش توی خونست حوصلش سرمیره[/QUO

اره با بچه کوچیک نمیشه روند زندگی یه نواخت باشه.همش تو خونه باشیم اونم به مدت طولانی.بچه صبر و تحمل نداره.

من اخرین بار اوایل ابان رفتم شهرستان پیش خونواده م.میخواستیم عید بریم که نشد.از تو بهمن ماه هم خودمونو قرنطبنه کردیم.واقعا خسته ایم دیگه.بریدیم

حالا خداروشکر شهر مامانم اینا که امارش صفره و تا حالا مبتلا نداشته.اینجام که زندگی میکنم زیر 5 نفر مبتلا داره.

اگه جاده هارو باز کردن یه سر میریم برا اینکه حال و هوامون عوض بشه

اره عزیزم.600 کیلومتر با هم فاصله داریم.اما تو یه استانیم.اونا جنوب استان.ما شمال استان.

بخاطر کار همسرم نمیتونیم زود به زود بریم .هر 4 ماه یه بار میریم همیشه

دوری از خونواده و عزیزان خیلی سخته.مخصوصا اینکه تو اونوشهری که زندگی میکنی هیچ کسی رو نداشته باشی و تک و تنها باشه.بخاطر همین با این قرنطینه داریم دیوونه میشیم.اخه حتی پارک و شهربازی و بازارکه تنها دل خوشیمون بود هم نمیتونیم بریم 

اما برا شما زیاد دور نیستین.ماهی یه بار اخر هفته ها برین برا دیدنشون.نزدیکه فاصله تون

عه اگه خونواده همسرتون هستن اونجا که شما میتونی هر چند وقت یه بار خودت و بچه ها بدون همسرتون برین دیدن خونواده خودت.

احتمالا چون همسرتون پیش خونواده ش زندگی میکنه چیزی از دلتنگی نمیدونه بخاطر همین اصراری نداره شما رو ببره یا همراهیتون کنه.

خودت برو عزیزم اگه امکانش هست.اما طولانی نمون.دو سه روزه برو و برگرد

الهییییی.عزیزدلم.خدا حفظش کنه براتون.

اره بچه های کوچیک وابسته ن خیلی.مث دختر خودم.

به شدت به پدرش وابسته ست.ما تا حالا بدون همسرم مسافرت نرفتیم.حتی یه روز هم از همدیگه دور نبودیم.از بس کنار هم بودیم همسرم گاهی میره سرکار احساس میکنم یه چیزیو گم کردم و استرس میگیرم.

حدود 10 سال.

اما تو یه شهر ثابت نبودیم.الان این چهارمین شهره داریم زندگی میکنیم.اینجام معلوم نیست تا کی موندگار باشیم.

چرا دوس پیدا کردم چند تایی اما رفت امد ندارم باهاشون.

دو تا مربی خونه بازی ان.یکی ام همسایه م.یکی ام فروشنده ارایشی بهداشتی.در حد پیام و تماس تلفنی در ارتباطیم فقط

اره عزیزم خیلی سخته.مثلا دو سال پیش قزوین بودم(اونجا 6 سال زندگی کردم)کاملا جا افتادم و کلی دوست صمیمی پیدا کردم و خیلی رفت و امد داشتم باهاشون.یهو همسرم گفت پیشنهاد کار دادن برا فلان شهر باید بریم.خیلی گریه کردم اما چاره ای نبود.اومدم شهر جدید.اینجا بخاطر ادماش که زیاد اهل رفت و امد و معاشرت نیستن نتونستم دوست صمیمی و خوب پیدا کنم.اینایی هم که دارم دورا دور خوبن و هیچوقت پیش نیومده بگن بیا رفت و امد داشته باشیم.مثلا یکی از مربیای خونه بازی دخترم تابستون گذشته عروسیش بود اما یه تعارفم نزد بیا عروسیم .با اینکه دو سال بود هفته ای دو بار حداقل میدیدمش و با هم کلی گرم میگرفتیم و حرف میزدیم تو خونه بازی.

منم دیگه عادت کردم.سخت هست.خیلی سخته اما چه کنم باید تحمل کنم.الانم بخاطر قرنطینه همون دلخوشی که با دخترم داشتیم و پارک و خونه بازی و پیاده روی و بازار میرفتیم دیگه نیست.بخدا قسم داریم افسرده میشیم