سخته خدا

عزیزم خدا رحمتش کنه...خوب میفهمم چی میکشی یکسال و نیمه پیش عروس برادرم یه دختر شاد و سرزنده که من هر وقت دیدمش فقط داشت میخندید به یه دلیلی که آخرشم معلوم نشد فوت شد...یه دختر چهارده ماهه داشت ....همینجور که شما میگی آرزو های زیادی داشت اصلا کسی باورش نمیشد که محدثه مرده...دخترشو یک ثانیه هم پیش کسی تنها نمی ذاشت خیلی بهم وابسته بودن خودشم فقط بیست سالش بود....موقع مرگش بچه من چهار ماهه بود دخترش برای مادر بی قراری میکرد من بچشو چندباری شیر دادم شبا تا بخابه...خدا می دونه اون لحظه چی کشیدم

ماهایی که خانواده شوهرش به حساب میومدیم برای این دختر زار میزدیم دیگ چه برسه خانواده خودش..اون اوایلی که فوت شده بود خیلی حالم بد بود مدام تو فکرش بودم چند باری خابشو دیدم حالش خوب بود بقیه هم که خابشو دیدن میگفتن خوب بوده ...الان حالم بهتره .ولی هنوزم روزی نیس که بهش فکر نکنم.... انشاءالله خدا به دل شما هم آرامش بده یکمی زمان بگذره دلت آروم میگیره...من حتی حاضر نیستم به اون روزای مرگش فکر کنم یه جو سنگین وااااااااااای خدا...