به نام حضرت دوست
چه زیبا گفته شیخ اَجَلّ، استاد غزل، شاعر نامی سعدی شیرازی ؛
به راهِ بادیه رفتن بِه از نشستن باطل!
که گر مراد نیابم به قدر وُسع بکوشم
این یک بیت هست ولی یک عالم معنی دارد. سربه بیابان گذاشتن و رفت به بیابانِ بی آب و علف بهتر از نشستن بیکار و بدون تلاش هست.این ظاهر معناست ولی به قول شیخ بهایی المعنی فی بطن الشاعر!
هر وقت شعر های ایشان را خواندم، بر روح و مقام والای و شامخ ایشان درودی فرستادم. باشد که قرین رحمت الهی قرار بگیرند.
خیلی قشنگ بود
ولی با اراده ضعیف چه میشه کرد😞
الان بگیم شیخ بشین خونت کرونا نگیری ناراحت میشی🙄
چقدر یاد مستر هلپ افتادم
سلام جناب مفتون
یه روز اومدم تو تاپیکتون دیدم لغو شدید الان یهو پیداتون کردم
خوش اومدید
تو هم با من نمی مانی، برو بگذار برگردم
دلم می خواست می شد با نگاهت قهر می کردم
برایت می نویسم آسمان ابریست دلتنگم
ومن چندیست دارم با خودم با عشق می جنگم
اگر می شد برایت می نوشتم روزهایم را
و سهم چشمهایم را سکوتم را صدایم را
اگر می شد برای دیدنت دل دل نمی کردم
اگر می شد که افسار دلم را ول نمی کردم
دلم را می نشانم جای یک دلتنگی ساده
کنار اتفاقی که شبی ناخوانده افتاده
همیشه بت پرستم، بت پرستی سخت وابسته
خدایش را رها کرده به چشمان تو دل بسته...
تو هم حرفی بزن چیزی بگو هر چند تکراری
بگو آیا هنوزم مثل سابق دوستم داری؟؟؟
خودم می دانم از چشمانت افتادم ولی این بار
بیا و خورده هایم را... ز زیر دست و پا بردار
زیبا بود
