ما تو دینمون یه بحثی بنام خود شناسی داریم که مقدمه خدا شناسی هستش بنا به فرموده پیامبر اکرم
که میفرمایند من عرف نفس فقد عرف ربه
هر کس خودش رو بشناسد حقیقتا خدای خودش رو خواهد شناخت
اهمیت این موضوع بسیار بالاست چون روایات بسیاری در این خصوص هست و قرآن هم به این موضوع نفس شناسی پرداخته......
ما یک تن و جسم داریم و یک روح یا به قول قرآن نفس.....
اصل حقیقت ما نفس ماست و تن ما هیچ دخالتی در حقیقت ما نداره و برای اثبات این موضوع باید اندازه یه کتاب بنویسم که فرصت این کار رو ندارم
تن یک ابزاره برای رسیدن نفس به کمال.....
توی اون دنیا ما با نفس خودمون روبرو هستیم و اعمالی که داریم
اعتقادات ما هم جزو جدای ناشدنی از نفسمون هستن البته اون اعتقاداتی که در جان ما گره خورده و با گوشت و پوست ما عجین شده........
حالا جایگاه شریعت این وسط کجاست؟؟؟؟؟!!!!
خدا شریعت رو برای بنده اش وضع کرده تا به خود حقیقیش نزدیک تر بشه و همین طور با خدای خودش یک نحوه اتصال برقرار کنه.....
ما برای ارتباط با خدا و این که اون دنیا با خود پوچ و بی ارزشی رو برو نشیم که یک عذاب بسیار آزار دهنده ای هست باید نماز بخونیم......
و اون کسی هم که به نمازش توجه میکنه به انسان بودن خودش نزدیک تره تا اون کسی که بیخیال این قضیه هست......
و این حکم برای تمام احکام دین صدق میکنه........
موفق باشی......