اگه دخترتون

از دانشگاه بره تگزاس بهتر نیست تا اینکه از 17 سالگی دنبال دوست پسر بره؟!؟! 

اخه تو دانشگاه دیگه پخته تر شده ،معیارو ارزش براش تعریف میشه دیگه نه؟

ولی تو 17 سالکی چه چیزی بجز غریره جنسی میتونه دختر و پسرو له سمت هم بکشونه 

منظورتون از دوستی سالم چیه ؟ پدرش هم باهتون هم نظره ؟

سلام علیک فامیلی ،با دوستی خیابونی  پنهونی که بعدا مادر متوجه بشه خیلی فرق داره اخه ؟

خوب اون دوستی چه منفعتی براتون داشت ؟!؟!

اخه الان میگین باید پسرارو بشناسن و .....

شما با اینکه 6 سال هم دوست بودین ینی بازم این شناخت حاصل نشد؟!؟! 

ازدواج کردین جداشدین ،یا دوستیتون تموم شد؟

عزیزم من علاقه ای ندارم چشم و گوش بجمو بسته نگه دارم که هرلحظه تا قبل داشنگاه ارزوش باشه برسه به اون زمان که بتونه ازاد بشه 

چرا فکر میکنید تو همه دوستیا همیشه رابطه حرف اول رو میزنه و همه به فکر همینن؟

من نمیگم مثلا دخترم بیاد بره با یه بیکار و درس نخون دوست بشه که خودشم تحت تاثیر اون قرار بگیره 

اتفاقا کم نیستن کسایی که سن کم باهم اوکی شدن و کنارهم درس خوندن و به هم کمک کردن که موفق بشن و بهم انگزه دادن 

بله نظر همسرمم خیلی نزدیک به نظر منه چون خیلی دوست داره همونجوری که من با خانوادم دوست بودم و خودش با خانوادش دوست بود بچه هامونم همین شرایط رو داشته باشن

البته من هنوز دختر ندارم و فقط یه پسر 3ماهه دارم 

که برای پسرمم همینارو انجام میدم که دختر رو فقط به چشم شریک جنسی نبینه

رابطه دوستانه سالم ؟! 

چه توقعی از یه دختر پسر 17 ساله که اوج هیحانات غریزی ان دارین ؟!؟!؟؟

هدف از این دوستی چیه؟!

قطعا برام مهم بوده که 6سال طول کشیده 

و به دلیل یسری مشکلات خانوادگی نشد باهم باشیم بیشتر و یسری مسائل کوچیک بین خودمون ولی اصلااااااااااااااا پشیمون نیستم حتی بازم برگردم عقب همونجوری زندگی میکنم

چرا همو میشناختیم که 6سال باهم بودیم و ترجیح دادیم مشکلات و اخلاف نظرایی که بینمون بود رو حل کنیم بعد جدی تر بشه قضیه ولی نشد و یسری مسائل کوچیک موند 

نه دوست بودیم که جدا شدیم ولی خب خانواده ها کاملا در جریان بودن

خوشم اومد

من دختر ندارم ولي هميشه به اين موضوع فكر ميكنم

امیدوارم که بتونیم بچه هامونو همونجور که دوست داریم بار بیاریمو چیزهایی که برای ما ارزش هستن برای اونام باشن ،و آدمای درست سر راهشون قرار بگیرن 

خدا آقا پسرتونو حفظ کنه 😍

امیدوارم 

بالاخره هرکس شرایط زندگیش و نحوه تربیتش تو خانواده فرق میکنه من خودم همینجوری بزرگ شدم و واقعاااااااااا از مامان و بابام مممنونم 

شاید همین باعث شده الان 1 سال و 1ماهه ازدواج کردم اکا حتی 1بار هم با همسرم دعوام نشده شاید چون تونستم با ارتباط قبلیم تا حد زیادیییییی بشناسم مشکلات رو و بدونم نحوه برخورد بید تو زندگی چجوری باشه

ممنونمممم

من خودم تو این سن دوست بودم مثل همه مامانم میدونست طوری بود که وقتی میخواستم با دوست پسرم برم بیرون الان همسرمه ولی انموقع دوست بودیم زنگ میزد به مامانم ازش اجازه میگرفت مامانم میگفت نه نمیرفتم  واقعا تو این ۶ سال دوستی بخاطر صمیمیت و احترام با مامانم که اول دوستم بود بعد مامانم هیچوقت بخودم اجازه ندادم که پامو از گلیمم دراز تر کنم

خيلي منطقيه واقعا

چندسالگی دوست بودین ؟

همون ۱۷،۱۸ سالم بود منم

بله شرایط زندگی آدماخیلی باهم فرق داره

من و همسرم آدمای مذهبی هستیم ،رابطه محرم و نامحرم برامون مهمه ،خودمون اهل دوستی و...نبودیم ،تا قبل دانشگاه اصلا به این چیزا فکر نمیکردم حتی برای ازدواج هم به پسری فکر نمیکردم 

برای ازدواج هم جزو معیارهای مهممون بوده ،خداراشکر که انتخاب درستی کردیم 

همه ترس من از اینه که با دنیایی که خیلیا معیاراشون با مافرق داره ،نتونم که دخترمو اونجور که دوست دارم تربیت کنم ،با اینکه به ظن من دخترم بهترین و پایه ترین پدر دنیا رو داره ،و یه مادر دلسوز وحواس جمع

منم همسرم یک مقدار مقیده ولی من نیستم

اما خب با این تفاوتا نظراتمون خیلییییییی شبیه ب همه نباشه هم باهم صحبت میکنیم و همدیگرو متقاعد میکنیم و حل میشه