نمازهایمان اگر "نماز" بود نمازهایمان اگر "نماز" بود که موقع سفر، ذوق نمی کردیم از شکسته شدنش! نمازهایمان اگر نماز بود که رکعت آخرش این قدر کیف نداشت! اگر نمازهایمان نماز بود، به این قصد اول وقت نمی خواندیمش که خود را "خلاص" کرده باشیم... اگر نمازهایمان نماز بود که تبدیل نمی شد به نمایش پانتومیم برای نشان دادن آدرس شارژر گوشی... اگر نمازمان نماز بود، که تبدیل نمی شد به یک فرصت طلایی برای خلق ایده های بکر!! تبدیل نمی شد به مناسب ترین زمان تحلیل رفتار فلان همکار! تبدیل نمی شد به ماشین حساب!! نه. نمازهایمان "نماز" نیست. اگر نماز بود، یک "کارواش قوی" می شد و با فشار می شست از دلمان همه ی سیاهی ها را، لکه ها را، پلشتی ها را. اگر نماز بود، می شد "کیمیا" و مس وجودمان را تبدیل می کرد به طلا... اگر نمازمان نماز بود، می شد پل، می شد پناهگاه، می شد دارو، می شد مرهم، می شد درمان،می شد شاه کلید، می شد میعادگاه، می شد دانشگاه.... خدایا! این روزها که درهای آسمانت را سخاودتمندانه باز کرده ای، من از تو فقط یک چیز می خواهم. بر من منت بگذار و کاری کن نمازهایم، "نماز" شود....فقط همین.
خوبِ من ، هنر در فاصله هاست .. زیاد نزدیک به هم می سوزیم و زیاد دور از هم ، یخ می زنیم . تو نباید آنکسی باشی که من میخواهم و من نباید آنکسی باشم که تو میخواهی. کسی که تو از من می خواهی بسازی یا کمبودهایت هستند یا آرزوهایت من باید بهترین خودم باشم برای تو.. و تو باید بهترین خودت باشی برای من .. خوبِ من ، هنرٍِِ عشق در پیوند تفاوت هاست و معجزه اش ، نادیده گرفتن کمبودها .. زندگی ست دیگر... همیشه که همه رنگ‌هایش جور نیست ، همه سازهایش کوک نیست ، باید یاد گرفت با هر سازش رقصید ، حتی با ناکوک ترین ناکوکش، اصلا رنگ و رقص و ساز و کوکش را فراموش کن، حواست باشد به این روزهایی که دیگر برنمی گردد، به فرصت هایی که مثل باد می آیند و می روند و همیشگی نیستند ، به این سالها که به سرعت برق گذشتند، به جوانی که رفت، میانسالی که می رود، حواست باشد به کوتاهی زندگی، به زمستانی که رفت ، بهاری که دارد تمام می شود کم کم آرام آرام، زندگی به همین آسانی می گذرد. ابرهای آسمان زندگی گاهی می بارد و گاهی هم صاف است، میگذرد، هر جور که باشی ....
زیر تاریکی شب دیدن مهتاب قشنگ است. چه خیالی است اگر بال ندارم؟ حس پرواز که هست حس پرواز قشنگ است. قلمم دفتر شعرم همه را باد ربود خبری نیست رقص ژولیده نیزار قشنگ است. در و دیوار اگر غم دارد (گریه کن گریه قشنگ است.) به کسی کینه نگیرید دل بی کینه قشنگ است به همه مهر بورزید. به خدا مهر قشنگ است. دست هر رهگذری را بفشارید به گرمی بوسه هم حس قشنگی است. بوسه بر دست پدر. بوسه بر گونه مادر لحظه حادثه بوسه قشنگ است. بفشارید به آغوش عزیزان پدر و مادر و فرزند به خدا گرمی آغوش قشنگ است. نزنید سنگ به گنجشک پر گنجشک قشنگ است پر پروانه ببوسید پر پروانه قشنگ است. نزنید سنگ به هر زاغ سیاهی به خدا زاغ قشنگ است. چندشت میشود از کرم. ولی کرم قشنگ است. نسترن را بشناسید یاس را لمس کنید به خدا لاله قشنگ است. همه جا مست بخندید همه جا عشق بورزید سینه با عشق قشنگ است. بشناسید خدا هر کجا یاد خدا هست هر کجا نام خدا هست سقف آن خانه قشنگ است.
خدای من حکمت قدمهایی را که برایم بر میداری آشکار کن تا درهایی که برویم میگشایی ندانسته نبندم.... ودر هایی که به رویم میبندی به اصرار نگشایم
گاهی از نردبان بالا میریم تا دست خدارو بگیریم, غافل ازاینکه خدا همون پایین ایستاده ونردبان راگرفته تا ما نیفتیم...!!!
گاهی از نردبان بالا میریم تا دست خدارو بگیریم, غافل ازاینکه خدا همون پایین ایستاده ونردبان راگرفته تا ما نیفتیم...!!!
شخصی می گفت: «من سی سال دارم.» بزرگی به او خرده گرفت و گفت: «نباید بگویی سی سال دارم، باید بگویی آن سی سال را دیگر ندارم.» راستی شما به جای سال هایی که دیگر ندارید، چه دارید؟ عمر شما، زمان شماست؛ به بطالت هدرش ندهید.
یک روز چنگیز و درباریانش برای شکار به جنگل رفتند. هوا خیلی گرم بود وتشنگی داشت چنگیز و یارانش را از پا در می آورد. بعد ازساعتها جستجو جویبار کوچکی دیدند. چنگیز شاهین شکاریش را به زمین گذاشت، و جام طلایی را در جویبار زد و خواست آب بنوشد ، اما شاهین به جام زد و آب بر روی زمین ریخت. برای بار دوم هم همین اتفاق افتاد، چنگیز خیلی عصبانی شد و فکر کرد ، اگر جلوی شاهین را نگیرم ، درباریان خواهند گفت: چنگیز جهانگشا نمی تواند از پس یک شاهین برآید ؛ پس این بار با شمشیر به شاهین ضربه ای زد. پس از مرگ شاهین چنگیز مسیر آب را دنبال کرد و دید که ماری بسیار سمی در آب مرده و آب مسموم است. او از کشتن شاهین بسیار متاثر گشت. مجسمه ای طلایی از شاهین ساخت ، بر یکی از بالهایش نوشتند : یک دوست همیشه دوست شماست ؛ حتی اگر کارهایش شما را برنجاند. روی بال دیگرش نوشتند : هر عملی که از روی خشم باشد محکوم به شکست است... ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ... ﺩﯾﺮﺗﺮ ﺑﺮﻧﺠﯿﻢ ، ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺒﺨﺸﯿﻢ ، ﮐﻤﺘﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﯿﻢ ، ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻫﯿﻢ ...
زنی روستایی که هرگز حرف دلنشینی از همسرش نشنیده بود، بیمار شد. شوهر او که راننده موتور سیکلت بود و از موتورش براى حمل و نقل کالا در شهر استفاده مى‌کرد، براى اولین بار همسرش را سوار موتورسیکلت خود کرد. زن با احتیاط سوار موتور شد و از دست پاچگی و خجالت نمی دانست دست هایش را کجا بگذارد که ناگهان شوهرش گفت:مرا بغل کن. زن پرسید: «چه کار کنم؟» و وقتی متوجه حرف شوهرش شد ناگهان صورتش سرخ شد. با خجالت کمر شوهرش را بغل کرد و کم کم اشک صورتش را خیس نمود. به نیمه راه رسیده بودند که زن از شوهرش خواست به خانه برگردند. شوهرش با تعجب پرسید: «چرا؟ تقریبا به بیمارستان رسیده ایم.» زن جواب داد: «دیگر لازم نیست، بهتر شدم. سرم درد نمی کند.» شوهر همسرش را به خانه رساند ولى هرگز متوجه نخواهد شد که گفتن همان جمله ى ساده ى «مرا بغل کن» چقدر احساس خوشبختى را در قلب همسرش باعث شده که در همین مسیر کوتاه، سردردش را خوب کرده است. عشق چنان عظیم است که در تصور نمی گنجد. فاصله ابراز عشق دور نیست. فقط از قلب تا زبان است و کافی است که حرف های دلتان را بیان کنید.
خداوندا تورا سپاس که بمن امکان دادی روزی زیبا را به شب ارم واز زندگی خود لذت ببرم اینک نیز از تو درخواست دارم شبی ارام خوابی عمیق ورویائی شیرین برای امشب بمن عطا کنی تا فردا به امید روزی بهتر از خواب برخیزم
هیچوقت باکسی که دوسش داری طولانی قهر نکن چون بی تو زندگی کردن رو یاد میگیره! . . . . قدرت کلماتت را بالا ببر نه صدایت را؛ این باران است که باعث رشد گلها میشود نه رعد و برق. . . دستایی رو پیدا کن که در ضعیف ترین حالتت نگهت دارن، چشمایی که در زشت ترین حالتت نگاهت کنن، قلبی رو که وقتی توی بدترین حالت هستی دوست داشته باش! . . . میگن هر وقت دلت برای کسی تنگ شد، نگاش کن. نبود، صداش کن. نشنید، دعاش کن! . . . . به شخصیت خود بیشتر از آبرویتان اهمیت دهید. زیرا شخصیت شما جوهر وجود شماست و آبرویتان تصورات دیگران نسبت به شماست. . . . . حتی اگر بدانم فردا دنیا تکه تکه خواهد شد، باز هم درخت امیدم را عاشقانه خواهم کاشت، نه برای برداشت میوه اش، برای آنکه افسوس "نکاشتن" را با خود حمل نکنم... . . . وقتی یکی بهت میگه دوستت دارم. اول فکر کن بعد دقت کن شاید این جمله تکیه کلامش باشه! . . . . آدم مغرور مثل کسی است که بالای کوه ایستاده و همه را کوچک میبیند، غافل از اینکه مردم هم از پایین او را کوچک میبینند...
: در زندگی یاد گرفتم: با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند. از حسود دوری کنم چون اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز از من بیزار خواهد بود. و تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم و تو قبل از این که بخواهی در مورد من و زندگی من قضاوت کنی؛ کفشهای من را بپوش و از خیابانهایی گذر کن که من کردم، اشکهایی را بریز که من ریختم، سالهایی را بگذران که من گذراندم، روی سنگهایی بلغز که من لغزیدم، دوباره و دوباره برخیز و مجددا در همان راه سخت قدم بزن... بعد می توانی در مورد من قضاوت کنی....
تا وقتى قلب عریان کسی راندیدی بدن عریانت رانشانش نده.هیچگاه چشمانت رابرای کسیکه معنی نگاهت رانمیداند گریان مکن قلبت راخالی نگهدارواگرروزی خواستی کسی رادرقلبت جای دهی سعی کن فقط 1نفرباشد به اوبگوکه تورابیشترازخودم وکمترازخدادوست دارم زیرابه خدااعتقاددارم وبه تونیاز....
: شریف ترین دل‌ها، دلی است که اندیشه آزار کسان در آن نباشد.
باور کرن همیشه از انکار کردن آسان تر است ذهن های ما به طور طبیعی مثبت اندیش است.جان بوروز
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
32 ثانیه پیش
33 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز