میخوام آرزو هامو براتون از بچگی تعریف کنم
بچه که بودم همه یادشده اون موقع کوپن بود کوپن های قدیمی رو جمع میکردم و فکر میکردم پوله همش می گفتم کاش انقدر پول داشتم بزرگتر که شدم تقریبا ۹ساله بودم می گفتم ای کاش دوچرخه داشتم
من هیچ آرزویی نداشتم و ندارم به نظرتون مشکل دارم؟😐
اما هیچ وقت نشد دوچرخه نو داشته باشم همیشه دوستام بخاطر ظاهرت مسخره ام میکردند و میخندیدند هیچ وقت هیچ کس حاضر نمی شد باهام حرف بزنه آرزو داشتم یه دوست داشته باشم. گذشت رفتم راهنمایی دختر درس خونی شدم همیشه نمراتم بیست بود اما از اون جایی که شانس نداشتم ترم دوم سال اول راهنمایی ابله مرغان گرفتم اون سال قبول شدم هیچ کس فکر نمی کرد قبول شم رفتم مقاطع بالاتر تا سال پیش دانشگاهی
بچه ها تا اینجا رو بخوانید تا بیام بقیه زندگی مو تعریف کنم
پیش دانشگاهی بودم خیلی دوست داشتم که توی بهترین دانشگاه های تهران قبول شم اما خیلی خواب های عجیب میدیدم و خیلی درگیر مسائل دینی شدم و توی همون سال های اول با یه حاج آقایی آشنا شدم که باعث تمام بدبختی هام شد .ای کاش هیچ وقت پیشش نمی رفتم ای کاش...
من تمام اون خواب هایی که دیدم رو برای این آخوند تعریف کردم من رو به یک روانشناس معرفی کردو اون روانشناس هم به یه روانپزشک .
یکسال تمام دارو های افسردگی و ضد تشنج مصرف میکردم در صورتی که هیچ وقت تا اون موقع تشنج نکرده بودم یکسال با هر بدبختی بود گذروندم شما تا به یه دختر ۱۷ ساله دیدید که داروی افسردگی مصرف کنه؟اما من مصرف میکردم روزی ۷ قرص میخوردم بهترین روزهای زندگی ایم به بدترین شکل گذشت ...
اون سال من دانشگاه قبول شدم اما چه فایده اون دانشگاهی که میخواستم رو قبول نشدم گذشت و من یه سال قرص خوردم و درس عبرتی شد که هیچ کس رو از روی ظاهر قضاوت نکنم آرزوهام نابود شد اما هنوزم که هنوز میگم من قوی ام من میتونم با مشکلات کنار بیام.بچه ها هیچ وقت شما ها تنها مشکل ندارید همه مشکل دارند همه
منتظر نظرات تون هستم خوشگل ها
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
27 ثانیه پیش
28 ثانیه پیش
31 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز