فرقی نمیکند که فرض کنیم یلدا جشن به دنیا آمدن ایزد جنگاور میتراس است یا گرامیداشت تولد خورشید
آنچه که به گمانم این شب را خاص میکند ساختن سرودی است در ستایش امید.
ما وارث کهنفرهنگی هستیم که طولانیترین و تاریکترین شب سال را به سوگواری نمیگذراند بلکه جشن میگیرد زیرا به آن نورِ نهفته در دل تاریکی ایمان دارد.
گاهی با خودم فکر میکنم اگر این یقین باشکوه که شب میگذرد در جان ما به یادگار نبود در این درازنای تاریخ خونبار خویش چگونه سوزانده شدن تختجمشید را تاب میاوردیم، تاختتاز تازیان را، تطاول تاتار و هزار رویداد نفسگیر قدیم و جدید را...
از این منظر اگر که نگاه کنی یلدا جشنی است در ستایش تولد نور، گذشتن شب، امیدوار ماندن به فردا و برکت بخشیدن به بودن.
یلدا جشنی است در ستایش زندگی و خدا میداند که در این دوران دشوار مصائب اقتصادی و تهدیدات امنیتی، یکبهیکِ ما مردمان ایران تا چه حد نیاز داریم با آدمهای عزیزمان تا دور هم جمع شویم و پناه ببریم به شعر و آواز و آغوش تا مبادا که فراموشمان شود فردا به لطف این با هم بودنِ ما، بیتردید سهممان خورشید است