کودک درون من💗💗💗

ممنونم از پاسخگویی،دقت نظر و بیان شیواتون.حتما به گفته ها تون عمل میکنم فقط دوتا سوال برام پیش اومد:

یکی اینکه منظور از محبت بی مورد چیه؟

واینکه چطور ممکنه بچه ها هم درون گرا باشن همینکه روابط  اجتماعی موفق داشته باشن؟ همیشه فکر میکردم بچه های درون گرا تمایلی به بودن در جمع ندارن و کارهای انفرادی رو ترجیح میدن البته نه اینکه آدمهای موفقی نیستن.مثلا پسرم اصلا حاضر نمیشه چیزی یا وسیله ای به همسایه بده یا اینکه تنها بره تو مغازه خرید کنه حتما باید همراهش باشم!!!

شاید خجالتی یا اعتماد به نفسش کمه؟

با اینکه تو خونه خیلی شیطنت میکنه ولی تو مدرسه خیلی آرومه

کاملا حق با شماست پسر من مهر طلب شده روزی چند بار ازم میپرسه چقدر منو دوست داری؟با اینکه وقتی کار اشتباهی میکنه من بهش میگم خودت رو خیلی دوست دارم اما از کارت ناراحت شدم.

سلام دوستان. یکسری تخفیف ها و حراج های جدید برای خانوم ها پیدا کردم. گفتم این جا براتون بزارم شاید بخوایین برای تابستان بخرید:

https://www.ninisite.com/discussion/topic/4424167/کدوم-قشنگه?postId=138353785

رویای عزیز سلام 😊 ممنونم از تاپیک خوبتون. یه پسر دو سال و چهار ماهه دارم که خداروشکر بخاطر مطالعه زیادم تو دوران بارداری و بعد  از زایمان از همه لحاظ اخلاق و رفتارش خوب و معقوله.... یعنی لجبازی و پرخاشگری و بقیه مشکلاتی که اکثرا بچه ها تو این سن دارن پسر من خوشبختانه نداره.با اینکه خیلی شیطونه اما کار بدی انجام بده توضیح میدم و خیلی منطقی حرفم و گوش میکنه.ولی متاسفانه بزرگترین مشکلم با پسرم اینه که اصلااااا اجتماعی نیست. جز با پدر و مادرم و برادر کوچیکترم که هنوز ازدواج نکرده و پدرشوهر مادرشوهرم که بیشتر میبینه خیلی دیر با کسی ارتباط برقرار میکنه .اصلا از بوس و بغل دیگران حتی عمه هاش خوشش نمیاد و حس میکنم اعتماد بنفسش پایینه و جالبه با کسایی که کمتر بهش توجه میکنن زودتر رابطه برقرار میکنه حتی اگه غریبه باشه! از همون چهارماهگی از صدای بلند و قربون صدقه ی بلند اطرافیان گریه ش میگرفت از وقتی هفت هشت ماهش بود تا الان اگه جایی بریم حتی خونه دایی یا عمه هاش اگه کسی بهش توجه نکنه احساس راحتی میکنه و مشغول بازی میشه اما اگه بخوان سلام کنن یا ببوسنش یا باهاش بازی کنن گیر میده بریم از اونجا البته بدون گریه و مظلومانه!! انگار خیلی معذب میشه. در ضمن همیشه بعد از نیم ساعت تا یک ساعت فقط با اونایی که محلش نمیذاشتن انس میگیره و بازی میکنه باهاشون.نمیدونم چیکار کنم اعتماد بنفسش بره بالا و حداقل با فامیلایی که هفته ای یبار میبینه اینقد غریبگی نکنه. از طرفی هم به اطرافیان گفتیم وقتی زیاد بهش توجه میکنید فراری میشه توجه نکنید تا بیاد سمتتون اما خب اونا مثلا عمه و... میبیننش هیجانی میشن و این میشه که پسرم اصلا باهاشون رابطه ش خوب نیس.... ممنون میشم راهنمایی کنید چیکار کنم اجتماعی بشه..

سلام امیدوارم حال همگی خوب باشه

من 21سالمه و هنوز بچه ندارم اما تایپیک عالیتونو تا اخر خوندم و کلی کیف کردم و چیزای قشنگ یاد گرفتم .چن سالیه دارم رو شخصیت خودم و رابطم با اطرافیان و زندگی زناشویی کار میکنم و خداروشکر مشکلی ندارم چن روزه تصمیم گرفتم کم کم تربیت فرزند رو هم یاد بگیرم 😍 اخه میخوام بچه های باعتمادبنفس و سالم تربیت کنم .مطمئنم با کمک شما و خدای بزرگ میتونم .بهتون تبریک میگم بخاطر این همه توانایی 

ممنونم از پاسخت عزیزم.خوشحال شدم تا حدودی نگرانیم رو کم کردی. فقط یه سوال اینکه فقط با بوس و لمس و بغل مشکل نداره با صحبت کردن اطرافیانم مشکل داره! مثلا میریم خونه اقوام اولش خوبه اما تا عمه ش سلام میکنه به پسرم و باهاش حرف میزنه دستم و میگیره میگه بریم یا خودش میره یه اتاق دیگه. کلا رنگ صورتش عوض میشه انگار شدید استرس میگیره نمیدونم شایدم خجالت میکشه.. به هر حال اولش چنان اضطرابی میگیره که حس میکنم الانه بزنه زیر گریه... بعد خب اونا خوششون نمیاد از رفتار پسرم دیگه باهاش حرف نمیزنن.نیم ساعت بعد که بی توجهی میبینه بعد باز پسرم میوفته دنبالشون😅 همیشه وقتی میخوایم از جایی برگردیم این آقای کوچیکه ما تازه یکم با افراد خونه انس گرفته که دیگه وقت برگشتنه... بنظرتون اینکه میخواد اولش کسی باهاش حتی حرفم نزنه یکم نگران کننده نیست؟؟ آخه من هیچ بچه ای این مدلی ندیدم. اینم بگم ما رفت و آمدمون خیلی کمه. الانم بخاطر کرونا هیچجا نمیریم.

سپاسگزارم به خاطر راهنمایی ارزشمندتون.

سلام رویا جون .من ۳۲ سالمه دوتا دختر دارم ۵ ساله و دوسال و ۱۱ ماهه نمیدونم از کجا شروع کنم و چجوری بگم.دختر اولم دختر خیلی آروم و باهوش و بدون اذیتی بود این بود که خودم هم دوست داشتم بچه هام همبازی بشن هم مشکلی از بابت بچه اولم نمی دیدم دومی رو به دنیا آوردم بچه دومم آروم بود و ما هم سعی کردیم تمام موارد رو از لحاظ توجه و این صحبتها رعایت کنیم که احساس بدی به دختر اولم دست نده که تا یک سالگی دختر دومم همه چیز خوب بود ولی از وقتی دختر دومم شروع به حرف زدن کرد و بامزگیهاش شروع شد و همه خانواده و دوست و آشنا حتی تو خیابون به دومیه توجه میکردند مشکلات ما شروع بود انگار دختر اولم یکی دیگه شد و هنوز هم ادامه داره فوق العاده لجباز و پرخاشگر و با صدای خیلی بلند گریه و هر چیز معمولی رو بهش میگیم مخالفت میکنه هر چند میدونم خودمونم خیلی خیلی مقصریم خودم خیلی داد و بیداد باهاش میکردم الان کمتر شده ولی کار از کار گذشته مثلا صبح که از خواب بیدار میشه من با روی خوش بهش میگم سلام دخترم صبحت بخیر یه دفعه داد میزنه نه نه شروع به گریه میکنه یا مثلا تلوزیون می بینه وقتی باباش میاد میخواد شبکه رو عوض کنه کنترل و میکشه از دست باباش در این حد تو روی ما می ایسته کارهای مثل دستشویی رفتن رو خودش انجام میده ولی جمع کردن اسباب بازی و اینجور کارها رو حتی با بازی یا کمک کردن من انجام نمیده و احساس میکنم خیلی خیلی بی اعتماد بنفس هست به مهد که میرفت همه ازش راضی بودن می گفتن بچه محبوب بزرگترهاست خیلی آروم بود ولی روابط اجتماعیش ضعیفه طوری که خودش میگه مهد رو خیلی دوست دارم ولی بچه ها همه با هم بازی میکنن منم خودم تنهایی بازی میکنم ولی با اینحال خیلی خیلی دوست داره بره مهد،خودم حتی مربیشون میگفت خیلی زیادی حرف گوش کنه مثلا به همه بچه ها می گفتن دستاتونو بذارین رو میز همه میذاشتن بعد چند دقیقه بر میداشتن از رو میز ولی به دخترم باید می گفتن بردار که برداره دستشو خود مربیش بهم گفت انگار خیلی امرو نهی میکنی کمش کن ولی اینطور نیست تو خونه هر طور دلش میخواد رفتار میکنه می ریزه جمع نمی کنه داد و بیداد ولی اونجا اینطوریه همشم تو خونه ناراحت نق نق میکنه شاداب نیست همش دراز میکشه میدونم خودم خیلی اشتباهاتم زیاد بود متاسفانه دختر دومیم هم دقیقا داره رفتارشو تقلید میکنه خیلی ناراحتم درست میشه به نظر شما این رفتارا؟

وای چقدر زیاد شد پستم ببخشید،رفتارهای این مدلی زیاد داره مثلا من دارم ظرف میشورم خودش داره با خودش بازی میکنه بعد چیزی رو چندبار نتونه درست کنه یه دفعه میزنه زیر گریه که مامان چرا منو زدی درصورتی که من کاری نکردم کسی هم خونه نیست که بخواد توجهش رو جلب کنه خیلی بهش توجه میکنیم آنقدر بی جهت گریه میکنه که حتی دختر کوچیکم میگه چرا انقدر ناراحته یا میره بغلش میکنه میگه چرا گریه میکنی ولی اون هلش میده حالا دومی هم ناراحت میشه گریه میکنه،دائما هم کار بد کنه می پرسه دوستش دارم؟'منم همیشه میگم معلومه که دوست دارم ولی از کارت ناراحت شدم یا مثلا غذاشو میگه مامان بهم بده بخورم اگه من یه ذره غر بزنم بگم خودت بزرگ شدی بخور میگه نمیخواد بدی بعد دوباره گریه که بده بده من قاشقو پر میکنم می ذارم جلوی دهنش دهنشو باز نمی کنه و خودشو عقب میکشه که نخوره حالا من می ذارم پایین قاشقو جیغ که مامان بده میخورم خواهش میکنم بده ،ببخشید بگم میدی،اگه باز همون لحظه بدم نمیخوره و این دور همچنان ادامه داره که من تا حد سکته عصبانی میشم یا غذا رو می ریزم اشغالی یا میشینم گریه میکنم انگار خیالش راحت میشه کاملا عادی بدون ذره ای ناراحتی به بازیش ادامه میده واقعا نمیدونم تو ذهنش چی میگذره

با مشاورم حرف زدم گفته که توجه کن بهش ولی خیلی توجه میکنیم بهش دیگه واقعا نمیدونم چطور باید توجه کنم خودم خیلی ناراحتم مخصوصا به خاطر مهد که میگه کسی باهام بازی نمی کنه چون دقیقا میتونم تصور کنم چجوریه اونجا تا کسی باهاش بازی نکنه خودش سمتشون نمیره ممنون میشم راه حلی بهم بگین که مشکلمو حل کنه، خیلی دلم میخواد خودمو زندگیمو رفتارامون با همدیگه رو تغییر بدم که بچه ها به خاطر بی تجربگی من قربانی نشن تاپیکهای دیگه شما و گل بوته جون رو خوندم و می خونم پر حرفی من رو ببخشید 😓

سلام و درود بانو❤️❤️❤️❤️❤️

وقتتو بخیر 🌹🌹🌹🌹

ببخشید رویا جان ما خونمون تو یه آپارتمان هست با مامانم و برادرم و پسرم هر وقت میره بالا اصلا دوس نداره بیاد پیشم یا باهامون برگرده دوباره خونه 

هر روز دوس داره بره بالا و گاهی ساعت ها گریه میکنه و من نمیذارمش این نشون از چی داره از اینک تو خونه شاد نیست یا خونمون رو دوست نداره یا اینکه چون سوگند اونجا هستش میره گاها سوگند نیست ولی بازم تمایل داره بره و این من رو خیلی اذیت میکنه جون باباش خیلی خیلی مخالف این رفتارش هستش 

ممنونم از راهنمایی هاتون بزرگوار 🙏🙏❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️