منم بخشیدم. و من خودم کنار زدم. البته وقتی متوجه شدم فقط برای مهریه کنارمه و همشون خصوصا مادرش قصد جدایی دارن خودم قدم برداشتم. چون بلاتکلیفم گذاشته بودن نه قصد زندگی داشتن و نه به خاطر مهریه درخواست طلاق میداد. عقدمو طولانی کردن. دیگه خسته شدم زدم کنار. خیلی سختی کشیدم. اما بعد از جدایی با سختی های جدیدی مواجه شدم. اولش وحشت زده بودم اما الان سازگار شدم
نمی دونم عزیزم. برای من دنیام فرق کرد بعد از جدایی. من تا یه مدت تو حالت انکار بودم. باورم نمی شد. اصلا انگار دنیا برام عجیب شده بود. حتی میگفتم من کیم کجام. بعد آرام ارام متوجه شدم چه اتفاقی افتاده خشمگین شدم و عصبی و بعد هم یه مدت پشیمون و احساس گناه و دلتنگی و سردرگمی و دوباره خشم. و آرام آرام دیگه پذیرفتم. اما هنوز افسردگی همراهمه. هر چند خیلی بهتر شدم. انگار دارم به زندگیم برمیگردم. هیجاناتم نوسان داشت خیلی. الان دارم تازه بعد از حدودا دو سال به ثبات میرسم.
نه تو این دو سال خواستگارها را رد کردم. تا چند روز پیش بله. تا این که یک هفته پیش یک سره تا صبح گریه کردم. اینقدر گریه کردم که چشمام دیگه باز نمیشد. و انگار راحت شدم. انگار دیگه نه کینه ای تو دلم بود و نه دلتنگی و نه عشقی. چون من خیلی دوسش داشتم. الان اصلا. از خدا خواستم از دلم بیرونش کنه و دقیقا همین اتفاق افتاد. واقعا دیگه ذره ای دوسش ندارم. نفرت و خشم هم دیگه ندارم.
شما چطور جدا شدین؟خودش راضی بود به طلاق .شوهر من راضی نیس به جدایی .البته مشکلاتش زیادن.
خدا رو شکر عزیزم راحت شدی دیگه..فقط خیلی قوی باش
الهی که بهترینا برات رقم بخوره عشقم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز