من تو بچگی به یکی از همکلاسیام حسودی میکردم هنش میگفتم چقد خوشبخته و اینا کاش من جاش بودم از نظر من خیلی خوشگل و خوش تیپ بود اخر سال که باهاش دوس صمیمی شدم فهمیدم چقدر زندگیه سختی داره...فهمیدم لباسایی که میپوشیده از مغازه ی داداشش ورمیداشته و تند تند خرید نمیرفته....یه دوست دیگم داشتم که بهش حسودی میکردم همیشه میگفتم چقد لاغره و خوش اندامه موهاش فر بود همیشه جلوی موهاشو میبافت بعدا یه روز اومد بهم گفت من همیشه ارزو داشتم جای تو باشم و کلی ازم تعریف کرد.... بعدا فهمیدم چقدر بده که ادم حسرت زندگیه یکی رو بخوره چون نه از واقعیت به طور کامل خبر داره.... نه خبر داره کسی راجع به زندگی اون چقد حسرت میخوره... الان وااااقعااا به هیچ کس از اون موقع تا حالا حسودی نکردم....واقعا دوتا تجربه ی عالی داشتم توی این موضوع....