چن روزه شهرستانم حالم داره بهم ميخوره از خودم از زندگيم از شوهرم كه فقط وقتي كم مياره از دنيا به من رو مياره از شوهري كه رو حرفش نيست موقع تلخي ياد منه بعد كه تموم شد كلا منو نميبينه
متنفرم از خودم كه دل به همچين مردي بستم از بابام كه راضي بود
از اقبال بد خودم كه بدترين غصه ها رو خوردم بدترين حرفا رو شنيدمو طرف شوهرمو گرفتم از اينكه دارو ندارمو گذاشتم به پاش اما مادرش حتي يه كار كوچولوم نكرد اما اونا هميشه عزيزن و من هميشه نسبت بهم بي توجه هست غير از روزايي كه همه ازش رو برميگردونن
