دنیا منم آنکه آخرش می خندد
روزی به غم پشت سرش می خندد
دنیا منم آن که خویش را باور کرد
هر چند جهان به باورش می خندد
یک روز همین آدم رویا پرداز
رویاش نشسته در برش می خندد
یک قصه تازه می نویسد از خود
یک قصه که در سراسرش می خندد
تقدیر دوباره مانعم خواهد شد
تقدیر به گور پدرش می خندد