این چه وضعیه😕

من متولد72هستم دوره من از راهنمایی هما گوشی داشتن من به هدیه تبریک دانشگام درسن 18سالگی برام گوشی خریدن ایناازالان گوشی دارن اینسنادارن من نه تل دارم نه اینستا.هیچی توش نیس غیرازبدبختی .اینجاهم که میام چون هما زن هستن 

اقتضای سنته عزیزم...منم همسنت بودم خفه میشدم تو خونه و مراقبت ها...بزرگتر بشی درک میکنی 

خدا وکیلی اینستاگرام‌چه مزیتایی داره؟؟؟ دو تا شو بگو

شما ۱۶سالته زوده تجربه کردن یه سری چیزا واستون

من خشکه مذهب نیستم  ولی معتقدم  تو این دوره زمونه تا ۱۸ باید خیلی مراقب بود  یا اصلا سن نگیم بهتره بگیم تا زمانی که بتونه خودش مراقب خودش باشه   خواهر زاده های من یکیش ۱۷سالشه  خارج از کشور هم هستن   تازه واسش موبایل گرفتن  وقت   گردش های دوستانه هم فعلا نمیره  مگر اینکه زیر نظر  مدرسه اش باشه   مثل  اردو های  یکی دو روزه       خواهرم میگه  تا ۱۸ مسیولیتش  با منه   اگر کوتاهی کنم فردا همین دولت  اینجا یقه ام را می چسبه

نگرانن عزیزم...دوره زمونه ی بدی شده انقد آدم خراب دور و ورشون دیدن حق بده نگران باشن سرمایه ی یک عمرشون به خطا نره. صیوری کن عزیزم. میدونم دلت میخواد بروز باشی منم خوته ی بابام مثل تو بودم حتی مانتوی دانشگاهمو مامانم انتخاب میکرد ولی اصصصصصلا الان ناراحت نیستم و ازینکه به خطا نرفتم و درست مراقبم بودن خیلیم ممنونشونم

در ظمن من نمی خوام نصیحت کنما ولی جامعه فقط از دور قشنگه . یه چیزایی رو باید به اندازه ازش استفاده کنی تا لذت ببری دوران مدرسه خیلی قشنگه . بعدم چرا وقتتو با رمان پر نمی کنی که احساس ناراحتی هم نداشته باشی 

بزار بری دانشگاه رنگ دنیات عوض میشه 

بخدا من دختری و میشناختم بخاطر همین افکار بیست سالگی شوهر کرد تا پشماشو برداره تو بیست دوسالگی بیوه شد نه دانشگاه رفت نه چیزی مطلقه تو بیست دو سالگی تازه رفت که درس بخونه چون فهمید مهمتراز پشم و پسر وشوهر درس و موقعیت اجتماعیه تو این اجتماع بذار مراقبت باشن پدرو مادرت یه روز قدردانشون میشی چون میفهمی براشون خیلی عزیز بودی دختر قشنگم 

حس آزادی عمل 

ببخشید من به جا یکی دیگه جواب دادم 😂😂😂

واقعا يه كم رفتار خانوادت افراطي حق بهت ميدم خدا شاهده ولي بخدا بدون كه عين يه جواهر برات ارزش قائلن وگرنه به جاي حرص خوردن محدود كردن تو كه منجز به محدوديت هايي واسه خودشون هم ميشه مثل خانواده دوستان عين يه بره ولت ميكردن تو جامعه گرگ اونوقت وقتي به سن من ميرسيدي وقتي خاطرات نوجوني يادت مي امد حالت از خودتو زندگيت بهم مي خورد جز ناكامي و شكست چيزي يادت نبود بايد هزار بار زمين ميخوردي با چشم گريون پا ميشدي به هيچ كسم نمي گفتي چته تا زماني كه بلوغ عقلي برسي و خودت خودتو كنترل كني اين سرنوشتي كه خيلي از دوستام داشتن عزيزم و الان افسوس مي خورن من تو نوجونيم به شدت شكا محدود نبودم ولي كلا تو خانواده سخت گيري بودم ولي حالا خدارو شكر ميكنم فقط افسوسم اينه كه كاش پزشك ميشدم الانم شكر خدا وكيلم ولي پزشكي حسرتمه دست خودم ميشت شمام حالا تا هيجده سالگي توپ توپ درس بخون دانشگاه قبول شي خيلي از اين محدوديت ها رفع ميشه واسه خودت يه خانم با شخصيت ميشي مطمئن باش به سن من برسي واسه خيلي از تين محدوديت ها ممنون خانوادت ميشي چون زاويه نگاهت عوض ميشه

زبانت تکمیل هست که با دنیا تعامل کنی؟؟؟