له بیرتان ویت کی میوان اکن،تکاتان لی اکم هر کسو ناکسی میوانی مالتان نکن،کچکتان منیرن بو شوردنی جفتی جوراو میوان،دوایی میوانکه تیر نان اخوا و دوایش گالته اکات به هاوزوانه کانمان،جو گیر نون له مهمانوازی تکایه.📿📿📿
من نیز از این روزگار خسته تر از آنم که واژه ها تاب بیانش را داشته باشند؛ اما دریغ است قلبم که تمام عمر به مهر تپیده، سرانجام در سکوت مرگ از تپیدن بازبماند..
