دوستان

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)

یه روز میفهمی منتظر موندن، فقط زمانت رو ازت میدزده. هیچکس قرار نیست از راه برسه و زندگی ای رو بسازه که ساختنش وظیفه ی خودته.آدمها شاید کنارت باشن، شاید تشویقت کنن، اما هیچکس نمیتونه به جای تو بجنگه، به جای تو درد بکشه یا به جای تو بلند بشه.قوی بودن یعنی با همون قلب خسته، با همون زخمهایی که هنوز خوب نشدن، دوباره راه بیفتی. و لبخند بزنی:)