من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!
چون خیلی واسم مهمه می خوام کی مثل من طوسی می پوشه چون میگن زشته
دفعه قبل که میگفتی کرم حالا طوسی مهم شد
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!
من آن عقربه ی قفل شده بر ساعتی متروکم ، نه مرده ام که آرام بگیرم و نه زنده ام که رها شوم ، تنها در تقارن تاریک این ابهام به هیچ بدل میشوم، در پی آمدنی که هیچ نشانه ای از قدمهایش نیست و رفتنی که جای خالی اش پر نمیشود ؛امید همچون زهری در رگهای فراموشی میخزد؛ این چنین در یک 'هست' نیمه جان معلق مانده ام، جایی که نه جرئت ایستادن زمان را دارم و نه توان گذشتن از آن..!