بیاید ماجرای قطع دوستیمو بگم

من و دوستم ۵ سال دوست بودیم خیلی صمیمی

اما دیگه از رفتاراش حس مزاحم بودن داشتم

اگر میپرسیدم کجایی بدش میومد،زنگ میزدم جواب نمیداد

یروز خوب بود یروز نه

بازم تا اینجاها اوکی بود برام

تا وقتی ک با یکی از همکلاسیا اشنا شد

و براش مهم نبود همه چقدر از رابطش بدونن

اما دوست داشت من هیچی ندونم

و خلاصه دروغ میگفت

یا قرارو کنسل میکرد و...تا اینکه من شنیدم یکی از مسائل شخصی منو یجوری بیان کرده و خیلیم ترسیدم بقیشو بگه

بهش هشدار دادم ک اره نگو لطفا

و شروع کرد ک از کی شنیدید

و شما به من یه دستی میزنید

و ال و بل

و خلاصه دیگه یجوریم تو حرفاش به یکی دیگمون گفت باهامون حرف نداره اما بعد ۲ هفته چون همگروه بودیم بهم پیامداد

منم گروهمو عوض کرده بودم

چیزی ک این دوسالم خیلی برام سنگینه ک من ماشین نداشتم اون میبرد و میاورد

اما منم خیلی سعی کردم جاهای دیگه براش باشم

ار کارهای درسی تا حمایت عاطفی

این چند وقت زندگی من بهم بود واقعا و حال روحی من افتضاح

ولی انقدری برام دوست نبود دیگه که حتی زنگ بزنم

باهاش حرف بزنم

چون یا میدونستم جواب نمیده یا براش مهم نیست کلا و همیشه میگه من درگیر خودمم و خودم مشکل دارم

نمیگم باید غصه منم بخوره ولی خب پس دوست کجا دوستع؟

خلاصه الان کات شدیم

قطعا ک اونتو ذهنش منو مقصر میدونه ک گروه عوض کردم

ولی خب من حس میکنم حق داشتم

جدای اون بهش گفتم زمان میخوام یکم

و تمام مدت باهاشم خیلی خوب بودم

اما خودش دیگه از گروهای دوستیمونم لفت داد

نظر شما چیه

بخاطر رفت و امد این دوسال که با اون بود عذاب وجدان دادم همش میگم نکنه فکر کنه من اونو واسه ماشین میخواستم ولی واقعا منم یجور دیگه حمایت میکردم

چقدر خلوت

ببین منکه سر نداشتن وسیله ناراحتم

ولی ناراحت نیستم ک کسی نیست ناراحتم ک سوء برداشت نشه حس دین و عذاب وجدان دارم

در صورتی ک خب منم سعی میکردمیجور دیگه حامی باشم

کلا تو اون سالا هردو برای هم بودیم

اما قشنگ میفهمیوم دیگه اوتقدر با من صمیمی نیست

مثلا یروز برگشت گفت موصوع شخصی منه به تو ربطی نداره

بعد برامجالب بود ک اون موضوع شخصیو اگر دوستای پسره میدونستن عیب نداشت ولی وقتی به گوش ما رسید تازه خرف خودمون بود زد به دیوار حاشا

باشه👌

من کلا خیلی پیگیر دوستامم ن فقط برای خودما حتی مشکلاتشون

مثلا یروز نمیومد و استاد چیزی میگفت من زنگ میزدم بهش میگفتم

یا با استاد صحبت میکردم مریضه براتون گواهی میاره و زنگ میزدم بهش میگفتم

یا چمیدونم دانشگاه میخواست وام بده بهش میگفتم

و حس میکنم اون حس کنترل گری از من گرفت از یه جایی

درصورتی ک من فقط نمیخواستم مشکلی براش پیش بیاد

همش میگم شاید نباید انقدرم برا کسی پیگیری کنم

همه چیزو میتونستم بپذیرم اما دیگه سر اشناییش با پسره قشنگ حس میکردم دوست داره من دور باشم

و اخرشم ک انقدر یه کلمه حرفو به همهگفت ک ابرومون رفت کلا پشیمون شدم بهش گفتم فهمیدم فلان موضوعو گفتی

اما بازم حیف ددستیا ک اینطوری میشه

مرسی ک خوندی