پس میشه گفت عالی ترین مرتبه هاش از درک یه خلا اجتماعی میاد، یعنی شخص روزگاری به نحوی درگیر اون بوده و در جبرانش میخواد اونو ایجاد کنه برای بهره گیری آیندگان!!
بله اون پوچ گرایی آخر رو کاملا درک میکنم، آدم های موفقی که در چهارچوب زندگی شخص خودشون موفق بودن و به انتها رسیدن!! اینو در یکی از برنامه های " گم گاهی" حسین اورا دیدم، کسانيکه ضمن موفقیت چشمگیر، در پی یافتن معنی زندگی بودن تا بهونه ایی باشه برای ادامه حیاتشون!!
میشه گفت " رویا " بیشتر از یه کلمه ست!!
پس داشتن رویا ضمن اینکه الزامیه و محرک موفقیته، اجتماعیه و در خدمت مردمه، انتخاب درست اون هم مهمه!!
یهو کلی آدم بزرگ اومد تو ذهنم که خدمت های بزرگی رو خلق کردن برای زندگی های مردم!! گمونم خیلی حس خوبی باشه 🥺🥺🥺