من مهاجرم

اما راضی ام.... از خیلی چیزا ناراضی ام ... اما از اینی که هستم راضی ام... چون من جوری دوام آوردم که شاید کار هر کسی نبود

من خودم خودمو بزرگ کردم خودمو تربیت کردم زمین خوردم خودمو ساختم و هنوز سر پام هنوز نفس میکشم

اضراب همیشه بخشی از زندگیم بوده یوقتا ازش فرار کردم ولی دیدم انگار بخشی از زندگیمه رفتنی نیست باید باهاش دوست شم باید باهاش رفیق شم هر چی ازش فرار کنم بدتر میشه

یه روز بهش گفتم سلام دوستم

بیا کنار هم زندگی کنیم

حالا من و اون هر روز کنار هم زندگی میکنیم

صبحها با هم پا میشیم شبا با هم میخوابیم

هر وقت میاد میگم عه باز اومدی ؟ اشکال نداره بشین گوشه دل و فقط نگاه کن ... اون میشینه گوشه دلم و قلبم تند میزنه منم کاری به کارش ندارم و مشغول کارامم به سر و صداش گوش نمیدم انگار یه رادیو دایم روشنه مهم نیست مهم اینه که ما کنار هم بتونیم تفس بکشیم

اتفاقای زندگیم

این تموم میشه میرم اون یکی

منظورم مهاجر فیزیکی نیست😊

کجا بود اون گوشه امنی که دنبالش میگشتم؟

پیش کدوم ادم امن ؟ کدوم دوست مهربون ؟ کدوم غریبه آشنا ؟

هیچ جا جز دل کوچیکم

میفهمم 💔

هم درد خودم بودم هم درمان خودم بودم

خدای کاینات رو شکر که میدونست این زندگی رو میخواد بهم بده ولی قدرتشم بهم داد

ولی یه روزی نگات میکنم و بهت میگم دیدی نتونستی؟ دیدی نتونستی منو زمین بزنی؟ دیدی هرچقدر زور زدی من از تو سفت تر بودم ؟ اونوقت بشین و از خودت و از صبر و استقامت من خجالت بکش