آدم ها فکر میکنن بعد از رفتنشان باید مانند صندوق پستی زنگ زده وباران خورده درست در نقطه ای که رهایت کرده اند باید تا ابد منتظرشان بمانی...اما نه همیشه اینطور نیس آدم ها دل دارند پا دارند دلشان که پاره شود بند کفش هایشان را محکم میکنند و میروند...دوست داشتن فصل دارد زمان دارد...کدام باغی رو دیده ای زمستان که میشود لباسی از شکوفه بپوشد کدام مسافری را دیده ای که چمدان بدست سالها در ایستگاه متروکه چشم به ریل ها بدوزد...تو دیر آمدی دیر برآورده شدی ...دیگر دوست داشتنت به کارم نمی آید...