خیلی با خودم کلنجار رفتم که این تاپیک رو بزنم یانه

خب اول از اینجا شروع کنم که چطور مبتلا شدم

یه شب با یه زن خراب دعوام شد
اون زن خراب از فامیلای نزدیک منه
خیلی بده ادم با هرزه فامیل نزدیک باشه
بعد اون خراب خانم با مادرش
فکرکن اندازه سه ساعت تمام نشستن جلوم منو فحش دادن
دیگه خودتون تصور کنید
چی به سر من اومد

شاید از خودتون سوال کنید
چرا از خودت دفاع نکردی
من دفاع کردم ولی دلیلش اینه که
من پشتیبان ندارم
کلا همیشه دختر تنهایی بودم
هیچ کس مدافع من تو زندگی نبوده
بچه ها ببنید
هیچ وقت
هیچ وقت
یه دختر سر به زیری مثل من
حریف کسی که از16 سالگی اویزون این پسر اون پسر بوده
تا الانم از همین راه زندگی رو میگذرونه
نمیشه
شاید بگید میشه
ولی اگه میشیدم الان گرفتار این مریضی نبودم

میدونی بدتر از این چی بود
شب بود
و من نمیتونستم برگردم خونمون
مجبور شدم همون جا بخوابم
ولی خوابم نبرد
ولی خود خرابش که دعوا راه انداخت
راحت گرفت خوابید
از اونجا فهمیدم که ادم های اینطوری اصلا وجدان ندارن

اون شب برام یه شب غیر عادی بود
یه سری احساس ها داشتم که تا حالا تجربه نکرده بودم
واای نتونستم بخوابم
خیلی بد بود

هرکاری میکردم خوب بشم نمیشد

من ناراحتی معده داشتم

معده دردم خوب نمیشد

هرکاری میکردم

حالا از اینورم یه سری علائم دیگه بهش اضافه شده

شما فکر کن مثلا هفته ای دوبار یا بیشتر معده درد افتضاح داشته باشی دائم غذا رو بیاری بالا

حالا علائم جدید هم بهش اضافه بشه

هرکاری میکردم خوب نمیشدم

شروع کردم خودم رو درمان کردن

تا اینکه علائمم رو تو نت سرچ کردم

علائم پانیک ایناس

• احساس خطر یا مرگ
• ترس از دست دادن کنترل بدن
• ضربان قلب سریع و تپش قلب
• لرزش
• تنگی نفس یا گرفتگی گلو
• لرز
• گرگرفتگی
• حالت تهوع
• گرفتگی شکم
• درد قفسه سینه
• سردرد
• سرگیجه یا ضعف
• کرختی و بی حسی دست و پاها
• احساس غیرواقعی بودن

دیدم من بیشتر این علائم رو دارم

شروع کردم دکتر رفتن

قرص خوردن

ولی خب بازم خوب نشدم

شده بودم یه مرده متحرک

فقط دوست داشتم هی راه برم

راه برم

راه برم

شاید باور نکنی تمام محله های تهران رو من رفته بودم

همه جا رو میشناختم

به یه حدی رسید که دیگه تهران منو قانع نمیکرد

یادمه یه دفعه رفتم چهار راه توحید به یه ماشین گفتم مستقیم

سوار شدم

هی رفتیم

راننده گفت اینجا؟

گفتم نه مستقیم

هی رفتیم

رفتیم

رفتبم

راننده ی بدبخت منو پیاده نمیکرد

هی رفت

رفت

رفت

چهاردانگه

احمد اباد

میدان نماز

رفت

رفت

رفت

گفت خانم کجا میری اسلامشهرم رد کردیم

گفتم حالا برو

اینقدر رفتیم تا رسیدیم به تمام زاده عماد رباط کریم

تا گبند و گلدسته رو دیدم گفتم نگهدار

گفت خانم یه دفعه میگفتی رباط کریم دیگه

من تا اون موقع نمیدونستم رباط کریم چطوری میرن

فکر میکردم نزدیک شهریار

در حالیکه اصلا از جاده شهریار نمیرن

نشستم روی قبرها

یه بسته قرص تو کیفم بود (اسمش رو نمیارم)

شروع کردم دونه دونه قرص ها رو خوردن

بعدش دیگه نفهمیدم چی شد

که یه دفعه چشمام رو باز کردم دیدم تو تاریکی شب

تو اون سرما تو زمستون

میون این همه قبر دراز کشیدم

لباسم کثیف شده بود

من رفلاکس معده داشتم

یه سری از قرص ها با اسید معده برگشته بود بالا

همه رو مثل کف بالا اورده بودم

برای همین جذب نشده بود

دیگه ببین من چه سختی هایی که نکشییدم