دارم میسوزم😭

رنج رنجه چه به خاطر دکتر چه بخاطر بیماری خودش چه هر چی من همیشه میگم مرگ یهویی خیلی خوبه که ادم قبلش سالم باشه تو چند ثانیه بره اون دنیا

هیچی عزیزم اینجوری نیست که راه مشخصی داشته باشه

من تا دو سه سال اول کلا تو شوک فاجعه زندگی میکردم یعنی فقط گریه فقط ناراحتی حتی خدا هم میومد پایین خوشحال نمیشدم انگار الکی زندگی میکردم

بعد از چند سال که یکم پخته تر شدم یکم به این فهم رسیدم که بابد

ببخشید عزیزم ادامشو اینجا میگم، آره بعد که یه کم فهمیدم روزگار راه و روشش همینه و من مجبورم درس بگیرم و عبور کنم دیگه برام تحملش راحت تر شد، دیگه سعی میکردم به خودم اجازه ی زندگی بدم، خودمو درک کنم و بگم توهم حق نفس کشیدن داری، هنوز اگه یهو ذهنم بره سمتش یا مثلا به ظاهرش نگاه کنم غصه تمام وجودمو میگیره جوری که دلم میخواد همون لحظه آخرین نفسامو بکشم، ولی خب چیزی که دست من نیست چقد براش غصه بخورم، بیشتر سعی کردم به خدا نزدیک بشم نماز شب خیلی تاثیر داره بعد سرمو گرم میکنم که کمتر بهش فک کنم بعدم میگم قسمت و بخت و اقباله دیگه، مال یکی سفیده عین برف مال یکی سیاهه عین زغال، سعی میکنم هم باهاش بجنگم هم یه جاهایی باهاش کنار بیام