همسر نظامی

نه گلم اصلا دلیلی نداره بگی.وا این چه حرفیه تو دوران بچگی یه زنگ زدی واسه این آیندتو خراب کنی.به ای چیزا فکر نکن گذشتت به خودت مربوطه بعد هم فهمید بگو من اون زمان مجرد بودم اما الان متآهلم و متعهد.بازم با یه مشاور مشورت کن این نظر شخصی منه

نه عزیزم نگران نباش چیز مهمی نبوده که سعی کن تو انتخابت در مورد این موضوع فکر نکنی بعد میتونی با خودش مطرح کنی همین چیزی که اینجا گفتی که دختر خالت شماره گرفته رو بگو

😍😍😍😍برات آرزوی بهترینا رو دارم خوب فکر کن بهترین انتخابو کن.به ماهم خبر بده اینجا منتظریم😎

مال منم اگه دوست داشتی بیا خصوصی درد دل کنیم

سلام به همگی

من آقا هستم و خیلی اتفاقی گوگل منو به این صفحه هدایت کرد. از اینکه وارد جمع خانم ها شدم معذرت میخام ولی خوشحالم ک میتونم تجربیاتم رو در این مورد در اختیار شما بگذارم.

من اخیرا (مهر 98) خدمت سربازیم رو با درجه ستوان دومی(افسر وظیفه) توی ارتش یکی از شهرهای بزرگ (شاید مهمترین بعد از تهران)  تمام کردم. بخاطر اینکه با تحصیلات رفتم توی قسمت های اداری مختلف خدمت کردم و با انواع و اقسام نظامی ها سر وکار داشتم. بخاطر همین گفتم کمی اطلاعات بدم به خواهرانم که میخواهند با نظامی ها ازدواج کنند. امیدوارم کسی از حرفام ناراحت نشه و به کسی برنخوره. فکر میکنم قبل از ازدواج آدم همه چیز رو بدونه و مطمعن تصمیم بگیره بهتر از اینه ک بعدا بفهمه و کاری از دستش برنیاد. خواهشم اینه با دقت مطالب زیر رو بخونید ک اگر فرد نظامی به خاستگاریتون اومد بدونین دقیقا چه سوالایی باید ازش بکنید و تصمیم عاقلانه بگیرید

*** اول یکم در موردشغلشون توضیح میدم بعد در مورد بقیه چیزهاشون ****

اول اینکه نظامی ها به چند دسته ارتشی، سپاهی و نیروی انتظامی تقسیم میشن. تقریبا شرایط کلی همشون یکسان هست.یعنی حقوقشون تقریبا مثه همه. بعضی جاها مزایای بیشتری میدن، بعضیاشون خونه های سازمانی بهتری میدن ولی در کل برآیند بگیرین فرق زیادی ندارن.

چون یکی از فاکتورای مهم توی ازدواج شغل طرف هست(چون هم درآمد رو تعیین میکنه هم محیط کاری رو تعیین میکنه هم اینکه محیط کار  روی اعصاب و روان آدم اثر میذاره و هم نوع دوستان و شبکه ارتباطی آدم رو تعیین میکنه) بخاطر همین اول در مورد شغلشون توضیح میدم. آدمای نظامی از دو تا راه وارد سیستم نظامی میشوند: **راه اول دانشکده افسری هست ( که به نظر من بهترین راه برای نظامی شدن هست چون امکان اینو دارن که تا بالاترین درجات نظامی رو طی کنند و درجه امیری و سرداری بگیرند و توی محیط کار یکم اطرافیان ازشون بیشتر حساب میبرن و هم اینکه بخاطر تخصص هایی که بهشون یاد میدن، یکم نوع کارشون بهتره و با آدمای بهتری سر و کار دارن. از طرف دیگه برای وارد شدن به دانشکده افسری باید از یه سری فیلترها رد بشوند که معنیش اینه حداقلهایی رو به لحاظ توانایی جسمی و روحی روانی دارند. از طرف دیگه بخاطر سختگیری هایی ک توی دانشکده افسری بهشون میشه، نظم و ترتیب و دیسیپلین بیشتری توی زندگیشون دارن و توانایی مدیریت شرایط و بحران رو پیدا میکنند ک ب نظر من خیلی توی زندگی مهمه و با آدمای اطرافشون ارتباطات سالمتری برقرار میکنند)

**راه دوم برای نظامی شدن، از طریق جذب و استخدام هست ک این افراد ب چند دسته تقسیم میشوند: اول کسانی ک بدون تحصیلات دانشگاهی وارد نظام میشوند. دوم کسانی ک با مدارک دانشگاهی وارد نظام میشوند. سوم کسانی ک به عنوان کارمند استخدام میشوند. چهارم کسانی ک توی سیستم درمانی نظامی استخدام میشوند. در ادامه تک تکشون رو توضیح میدم.

*اول کسانی ک بدون تحصیلات دانشگاهی وارد نظام میشوند: این افراد ک تعداشون هم کم نیست میتونن از سیکل تا دیپلم داشته باشن. اینکه گفته میشه کسایی ک کار گیرشون نیومده رفتن تو نظام، درست هست و بیشتر به این افراد معطوف میشه.(هرچند کسایی ک هیچ تخصص و هنری ندارن امکان داره جذب یه جای دیگه هم بشن که اسمشو نمیارم خخخ) معمولا تخصص و هنر خاصی ندارن که به درد بیرون بخوره. دلیلشم اینه یا حالشو نداشتن برن چیزی یاد بگیرن یا توانایی مالیش رو نداشتن یا مغزشون توانایی نداشته(خودمونیش خنگ بودن) یا نمیدونستن که باید برن یه کاری یاد بگیرن یا بلد نبودن بیرون یه کاروکاسبی راه بندازن. ولی هستن توشون افرادی ک تخصص دارن و حتی به عنوان شغل دوم با تخصصشون پول خوبی در میارن. و هستن توشون آدمایی ک با علاقه وارد این شغل شدن ولی حالشو نداشتن برن دانشکده افسری ک به نظر من باز هم ضعیف عمل کردند چون آدم باید هر راهی میخاد بره از همون اول درست بره و یکم سختیای اولشو تحمل کنه تا بتونه پبشرفت کنه .اینها حداکثر تا درجه سروانی رو میتونن پیش برن. معمولا سطح پایین ترین کارها توی سیستمای نظامی تا کارهای متوسط به این افراد واگذار میشه. ممکنه حتی  فرماندهی های قسمت های کوچکی هم بهشون واگذار بشه ولی در اصل ماجرا فرقی نداره. متاسفانه در این قشر مشکلات خانوادگی، اعصاب و روان و مالی به شدت به چشم میخوره.

*دوم کسانی که با تحصیلات دانشگاهی وارد نظام میشوند: این افراد تعدادشون کمتره. میتونن از فوق دیپلم تا پزشک های متخصص باشند. بالاترین درجه ای که میتونن بگیرن از سرگردی تا سرهنگ تمامی میتونن بگیرن.ولی بالاتر نمیتونن برن.این افراد معمولا آدم حسابی تر هستن. با اینکه توانایی هاشون حتی شاید بیشتر از کسانی باشه ک از دانشکده افسری وارد شدن، ولی به دلیل اینکه از راه دانشکده افسری وارد نشدن، ممکنه نسبت به آن ها یه سطح پایین تر قرار میگیرند. معمولا شغل های سطح متوسط تا رده بالا به این افراد واگذار میشه.

*سوم کسانی ک کارمند نظامی هستن: این افراد معمولا کارهای فنی میکنند. با لباس شخصی و بدون لباس نظامی سر کار میروند و درجه نظامی ندارند. استرس کمتری نسبت به سایر نظامی ها بهشون وارد میشه ولی معمولا حقوشون کمتر از نظامی های مشابه هست.

*چهارم پرسنل سیستم درمانی: کسانی که میتونن از پرستار تا دکتر متخصص باشند و درجه نظامی دارند و حقوقشون بر حسب درجشون هست. نهایت درجشون سرهنگی هست یا اگه پرستار باشن سروان میشن تهش. یکمی حقوقشون بیشتر از نظامی های مشابه هست. شاید بهترین قشر نظامی ها باشند  ولی همچنان نظامی اند خخ. بهترین محیط کاری نظامی از نظر من همینجاست چون هم عزت و احترام زیادی دارند هم اینکه محیطش به خشنی سایر محیط ها نیست هم اینکه آدمایی ک باهاشون سر و کار دارن آدم حسابی ترن. خانم ها هم میتونن این مدلی نظامی باشند.

-----------------------------------

قسمت دوم عرایضم در پست بعدی

ادامه از پست قبلی

----------------------------------------------

** میرسیم به قسمت دوم عرایضم:

ببینید، باید بدونین اگه میخاین با یه نظامی ازدواج کنین، اون قبل از شما یه بار با نظام ازدواج کرده و شما هووش میشین خخخ. این حرف شوخی نیست واقعیته. باید بدونین در مورد خیلی از چیزای زندگیتون اختیار ندارین. مثلا هر نظامی چند سال باید تو شرایط بد آب و هوا و محروم خدمت کنه. این مدت میتونه بین 3 تا 7 یا 8 سال باشه. بستگی داره به اینکه تو کدوم ارگان خدمت میکنن. البته معنیش این نیست که شرایط واقعا سخت و بد هست حتی شاید از شهرای خوش آب و هوا هم شرایطتون خیلی بهتر باشه که باز بستگی به ارگانش داره. باید بدونین که باید توی خانه های سازمانی زندگی کنین (اگر نکنین هزینه مسکنتون سر به فلک میزاره و حتی ممکنه مشکلات رفت و آمدی برای شوهرتون پیدا بشه) ک میتونه مشکلات خاص خودش رو داشته باشه. بعضی از خونه های سازمانی تو بعضی شهرا واقعا عالیه ولی بعضیاش واقعا افتضاحه. محیط اجتماعی بعضیاش مناسبه(اگه توی محیطتون افسران ارشد و فرماندهان خانواده هاشون ساکن باشن معمولا خوبه) ولی بعضیاش واقعا افتضاح و ناجوره و پر از آدمای خاله زنک و نا به کار. حتی بچه هاتون رو شاید بخاطر راه دور مجبور بشین تو مدارس داخل منازل سازمانی ثبت نام کنین ک شاید خوب نباشه مدارسش. اینو باید بدونین که اگخ میخواهین زندگی خوبی داشته باشین خودتون هم باید کار کنید یا اینکه شوهرتون شغل دوم داشته باشه یا هر دوتاش. اگر یه خاستگار نظامی دارین باید بدونین بیشتر نظامی ها و خانواده هاشون از قشر متوسط به پایین جامعه هستن (بازم میگم همشون رو نمیگم) . نظامی ها به دلیل ماهیت شغلشون که امنیتی هست، و حساسیت هایی روش هست، تو محیط خشنی کار میکنند . محیط نظامی یه محیطی هست که با امر و نهی زیاد و بگو مگوهای فراوانه. دعوا یه چیز رایجیه تو محیط. معمولا آدمایی تو شغلشون موفق ترن که نرینگی (نه مردانگی) قوی تری داشته باشن و زور و زورگویی هست و بی عدالتیهای شغلی. بخاطر همین معمولا اضطراب و استرس توی شغلشون زیاده. هر چند وقت یکبار شیفت نگهشون میدارن. ممکنه ماموریت زیاد برن ممکن هم هست هیچی نرن بستگی به نوع شغلشون و تخصصشون داره. گاهی اوقات ماموریتا خیلی طولانی تر از اونی میشه ک بهشون گفتن. مثلا میگن هفت روز ولی میشه 20 روز. گاهیم کمتر میشه. یه مساله دیگه هم که برای بعضیا مهمه اینه که بعضی از این نظامی هایی که شغلشون جوریه که با آدم ها سر و کار دارن مخصوصا با سربازها، به دلیل اذیت هایی و ظلم هایی که بهشون میکنن ، کم نفرین پشت سرشون نیست که به شخصه دیدم چه مشکلات عجیب غریبی تو زندگیاشون پیدا میشه . و برعکس نظامی هایی که حسن رفتار دارن چقدر زندگی هاشون روال و منظم هست.

در کنارش خوبی هاشم میگم. مرخصی هاشون در سال بیشتر از بقیه مشاغل دولتیه . شاید حتی تا دو برابرکه بستگی به تخصص هاشون داره. اگه نوع شغلشون شیفتی نباشه، صبح که میرن، ظهر زودتر از بقیه کارمندای دولتی تو خونه هستن. اونایی هم که شیفتین به ازای هر روز کامل که میرن، یکی دو روزم تو خونن ک باز بستگی به ارگانش داره. خونه سازمانی با هزینه مناسب بهتون میدن که خیلی نگران مسکن نباشین. وام و اینا هم که خب به جای خود. نظامی هایی که از روی عشق و علاقه وارد این شغل شدن واقعا انسانهای محترم،شریف و توانمدی هستن ولی اگه کسی این شغل رو دوست نداشته باشه و از روی ناچاری واردش بشه،  خیلی زود تنفر تمام وجودش رو میگیره و شما با یه ادمی عصبی ک از زمین و زمان متنفره سر و کار خواهید داشت. در کل با زندگی در کنار یک نظامی حداقل های زندگی رو از لحاظ مادی خواهید داشت ولی خیلی هم امکان پیشرفت هم وجود ندارد. اگر کسی رو دیدین که نظامی بود و وضع مالیش خوب بود بدونین به یه کسب و کار پر درآمد مشغوله یا یه سرمایه ای از جایی براش جور شده.

در کل به عنوان یه پیشنهاد برادرانه : اگر تو خانواده نظامی بزرگ نشدین، یا خانواده پدرسالار یا برادر سالار ندارین، یا برادرتون(یا یه مردی ک بهش نزدیک هستین مثه برادر عمو دایی یا ...) نظامی نیست، یا توی یه خانواده خیلی آرام و بدون حاشیه بزرگ شدین یا پیشرفت توی زندگی براتون مهمه و برنامه برای پیشرفت ریختین ، به هیچ عنوان حتی فکرشم نکنید که یه نظامی واسه خاستگاری تلفن بزنه چه برسه ازدواج. اگرم خاستگار نظامی داشتین، دونه دونه چیزایی ک بالا گفتم رو ازش بپرسین تا بفهمین واقعا مناسب هم هستین یا نه. مخصوصا اینکه دقیقا بدونین چرا این شغل رو انتخاب کرده(اگه گفت چون علاقه داشتم، اصلا قانع نشین و بیشتر بپرسین) و اینکه نوع کار و تخصصش اونجا چی هست . چون این دو تا سوال میتونه خیلی چیزا رو در مورد اون شخص براتون روشن کنه. و اینکه حتما پیش مشاوره هم برید. من خودم اگه دختر داشته باشم نمیزارم با یه نظامی ازدواج کنه. حتی اگه پدر خاستگار هم نظامی باشه و خودش یه شغل دیگه باز هم مخالفم مگر اینکه شرایط ویژه و خیلی خوبی داشته باشه. البته حالا که اینا رو گفتم فکر نکنید تو بقیه شغل ها خبری هستا!!!!!!

فکر کنم چیزای مهم رو گفتم اگه بعد یادم افتاد بازم میگم واستون

سلام دوستان ، من امسال آزمون آجا دادم و قبول شدم ، حالا یهویی خانوادم مخالفت کردن و خودمم نمیدونم دقیقا باید چکار کنم ، میشه از شرایطش آگاهم کنین ، درمورد دانشگاه افسری و حقوق و...

در جریان هستم ک ممنوع الخروج هستن ، نیروی انتخابی هم پدافند هوایی هست

مرسی که کمک میکنید

همسر نظامی بودن فقط خوبیش اینکه میدونی شوهرت ادم پاک و با ایمانی هست! من اگر دختر دار بشم هیچ وقت ب نظامی نمیدم!حقوق کم.دوری از خانواده.همیسه در استرس.همه هم همیشه طلبکار نظامی یا هستن با اینکه جونشون کف دستشونه!