اقدام برای فرزند دوم

شوهرن همراه هس تو بچه داری وکمک کردن

یزدان و ببوس

من دومیم ناخواسته بود پسرم۲سالش بود که باردار شدم. خداروهزار مرتبه شکر. الان راضیم ولی خدایی خیلی سختی کشیدم😭😭چون دست تنها بودم هیچکس کمکم نبود. ویار داشتم ماسک میزدم پوشک پسرمو عوض میکردم، ۹ماهم بود به بدبختی از پوشک گرفتمش با اون شکم. مجبورم میکرد با اون کمردرد همش ببرمش پارک و باهاش بازی کنم🥴🥴

اگر کمکی دارین اگه شوهرتون واقعا کمک میده تو بچه داری دومی رو بیارید اگه نه هرگز، چون به معنای واقعی روحی و جسمی فرسوده میشین

با شرایط شما اگه من بودم اقدام می کردم چون هم پسرت اروم هس اذیت نمیشی هم سن خودت بالاس هم شوهرت همراهت هس

خیلی کار خوبی کردی.

من یعنی می خواستم کمتر اذیت بشم گفتم صبر می کنم اولی از اب و گل دربیاد بعد اگه خواستم در مورد دومی تصمیم می گیرم.

یعنی دورانی که بچه ام سه سال و چهار سالش بود منو بیچاره کرد بس که می گفت من تو خونه تنهام، حوصله ام سر می ره هر روز و هر روز یا باید می بردیمش پارک یا مهمونی یا خانه بازی یا پیاده روی یا بچه های همسایه رو می اورد تو خونه! دیگه از وقتی دومی آوردم راحت شدم! خودشون با خودشون سرگرم هستند!

اخه شما تجربه فاصله انداختن بین بچه ها رو تاریخ کامنت قبلی من بخونید. ببینید بچه ام که تنها بود چقدر من اذیت می کرد آرامش نداشتم

منم خیلی اذیت شدم بخاطر فاصله سنی کم الانم بزرگ نیستن کوچیکن یکی ۴ ساله و ۲ ساله همش دعوا دارن ولی بازم خیلی راضیم برعکس خانواده شوهرم

هر چی بزرگتر بشن بهتر می شن

من یه دورانی برای اینکه بچه ام از تنهایی کمتر اذیت بشه شروع کردم بیشتر رفت و امد کنم و مهمونی برم. مدام یا خونه مادرشوهرم بودم یا اونها اینجا بودم. و واقعا هم حاشیه ها اذیتم می کرد! یه روز به این رسیدم که بزار بچه دوم بیارم حداقل اگه قراره زحمت و سختی تو زندگی انجام بدم برای بچه هام باشه که برام می مونند و دلسوزم هستند نه برای ادم هایی که به لحظه ای من راحت کنار می زارند!