ببخشید باعث شدم حالت بد شه...
من تموم انگیزه و شور و شوق و ارزوهام به باد رفتن..دیگه بخودم فک نمیکنم هیچی جز بچهام برام مهم نیست...
هیچی جز بچهام لبخند رو لبام نمیاره..نمیتونم ولشون کنم به امان خدا...
با اینکه هنوز۲۱سالم نشده اما قیافم عین یه زن۳۰سالس و دلم عین یه زن۷۰ ساله...
عین یه ربات که قلب نداره فقط دارم وانمود به زندگی کردن میکنم...
اگه۱درصد هم دنیامو دوس داشته باشم اونم فقط بخاطر بچهامه...
من خودم جوونم و تشنه محبتم..امادریغ