⁉️با یک سؤال شروع میکنم: آخرینباری که با یه غریبه سلامعلیک کردی کی بود؟ اون لحظههایی مثل خرید قهوه یا انتظار برای آسانسور و چند کلمه با یک نفر هم صحبت شدن.
👀 وقتی حرف از سلامت اجتماعی میشه، معمولاً یادِ خانواده و دوستان صمیمی میافتیم که باهاشون ارتباط نزدیکی داریم. اما تحقیقات میگن حتی برخوردهای چندثانیهای با آدمهایی که نمیشناسیم میتونن حال ما رو بهتر کنن اما به شرطی که احساس امنیت کنیم.
📝 یه پژوهش در Journal of Happiness Studies نشون داده وقتی مردم حس کنن محیطشون امن و قابل اعتماده، احتمال اینکه تجربهٔ خوبی از این برخوردهای کوچک داشته باشن بالاتر میره. یعنی باور به اینکه (اینجا مردم معمولاً آدمهای بدی نیستن) زمینه رو برای ارتباطات خوشایندتر فراهم میکنه.
💡محققان رفتن سراغ کیفیت همین برخوردهای کوتاه و دنبال این بودن که ببینن:
- آیا احساس لذت بخشی از این ارتباط دوطرفه هست؟
- آیا آدمها بعد از چنین ارتباطاتی انرژی بیشتری میگیرن؟
- آیا نوعی هماهنگی ظریف بین دو غریبه شکل میگیره؟
👈 و به این نتیجه رسیدن که هرچی اعتماد به جامعه بیشتر، این ارتباطات گذرا هم عمیقتر و دلنشینتر میشن. نکتهٔ جالب اینجاست که رابطهی ما با آدمهای نزدیکمون اصلاً دستخوش تغییر مشابهی نمیشه. یعنی اعتماد اجتماعی بیشتر روی ارتباط با غریبهها اثر میذاره، نه روی دوست و خانواده.
📈 این یافتهها با نظریهٔ گسترش و ساخت باربارا فردریکسون هم مرتبطه. فردریکسون از مفهومی حرف میزنه به اسم طنین مثبت، یعنی اون لحظهٔ خیلی کوتاه که دو نفر بدون سابقهٔ آشنایی، یه موج ارتباطی مشترک گرم و لطیف رو تجربه میکنن. مثل لبخند زدن با کسی که درب آسانسور و نگه داشته، یا یک شوخی کوتاه بین دو مسافر خسته توی ترافیک.(یا داخل نینی سایت😁)
⚠️ تحقیقات نشون میدن همین جرقههای کوچک میتونن:
- تنهایی رو کم کنن
- افسردگی رو کاهش بدن
- حتی سلامت جسم رو هم بهتر کنن
👥 به خاطر همینه بعد از هر بار ارتباط گرفتنهای این شکلی حس میکنی یک لحظهٔ ساده باعث شد روزت یک درجه بهتر بشه.
🧠 برای اینکه بررسی کنن مولفۀ اعتماد چقدر مهمه، پژوهشگران از سناریوهای خیالی استفاده کردن و شرکتکنندهها گفتن تصور کنید به شهر جدیدی نقل مکان کردی. توی یک سناریو، کیف گمشدهتون پیدا و برگردونده میشه. توی سناریوی دیگه، کیف هیچوقت پیدا نمیشه. احساس شما نسبت به این دو سناریو چیه؟ کسانی که سناریو اول رو تصور کرده بودن، انتظار داشتن با غریبهها برخوردهای گرمتری داشته باشن.
👤 نتایج این تحقیقات برای نسل Z هم خیلی معنا داره. جاهایی مثل کتابخانهها، مراکز فرهنگی، پارکها، کافههای محلی که آدمها خارج از خانه و کار در اونها رفتوآمد دارن، کمکم دارن از بین میرن. و خب کرونا هم این روند رو بهش سرعت داد. خیلی از نوجوانها و جوانهایی که دوران بلوغشون رو در پاندمی گذروندن، حالا میگن توی ارتباط حضوری اعتمادبهنفسشون کمتر شده.
💬 سازمان جهانی بهداشت هم هشدار داده که این انزوا باعث افسردگی، اضطراب و پایین اومدن مهارتهای ارتباطی در جوانها میشه. وقتی همهچی از پشت گوشی انجام میشه، اون نخ نامرئیای که ارتباطات به هم وصل میکرد، کمکم از بین میره.
📌 اگه یک چیز از این تحقیق یاد بگیریم، اینه: زندگی ما از لحظههای کوچیک ساخته شده، بهتره تلاش کنیم لحظات کوچک معنادار و امن بیشتری و در طول روز خلق کنیم.
🔗 منبع
📚 booklove تلگرام
#استرس #افسردگی
