به نظرتون حق با شوهرمه یا من

اگر‌ شوهرت همچین کارهایی میکرد مطمینا الان سه طلاقش کرده بودی، راست میگه دقیقا ده سال دیگه باید به مادرت رسیدگی کنی 

کوزت

شوهرت خیلی صبور خیلییییییی 

آفرین به صبوری همسرت قدرشو بدون

و این که نزار کار به جایی بکشه که دیگه صبور نباشه

آفرین که بقیه رو کمک می‌کنی گلم

ولی وظیفه شما در قبال همسرت هم فراموش نکن

شوهرش شما یک همسر تر و تازه و جوان میخواد نه یک همسر خسته و درمانده 

منظورم اینه میرفتی خونه خودشون کمک میکردی هیچوقت کسی نیار خونه خودت چون از خونه بقیه میتونی برگردی ولی نمیتونی کسیو از خونت بیرون کنی 

عزیزم منم داستان توروداشتم ........الان باوجودی که بچه هام بهم فشارمیاوردن توتعطیلات تابستون قشنگ نشستم برای دخترم توضیح دادم واقعادیگه نه دیسکم اجازه میده نه اعصابم ...نمیتونم برم خونه مادرم واقعانمیتونم صبح تاشب کارکنم بهانه آوردم پول نداریم بچه هاموبایدببرم دکترکلاس نوشتم ....گفتم تاکم کم عادت کنه کاراشوخودش بکنه چندروزه میگه کی میای کابینتام کثیفه دستمال بکشی .....یعنی ببین تاچه حدکلفتی میکنم ....توهم بهانه جورکن بگونمیتونم دیگه وضع جسمانیم جالب نیست ....یامیتونی بگی مامان پیش شوهرم نمیگم اینقدراون چندوقته کارای مادربزرگوکردم سلامتیموازدست دادم حالم خوب نیست دوست دارم استراحت کنم   

شما زندگی عادیتونو داشته باشین. سرکارت هم برو. بعضی وقتا هم غذا درست نکن باشوهرت برو بیرون. مثلا یه ساعت قبل ساعت شام با شوهرت برو بگرد شامتونو بیرون بخورین برگرد خونه. قطعا مادرت پا میشه کاراشو خودش انجام بده کم کمم تصمیم میگیرن برن خونه خودشون.

بما قول نده

حق کاملا باهمسرته

درسته پدرو مادرتن

ولی باید فکری کنی.

نمیدونم‌شغل همسرت چیه

ولی اگر‌مادرت اوضاع جسمانیش بهترشده

همسرت بهشون بگه یه ماموریت کاری،یا یه سفر پیش اومده و باید حتما بریم

عزیزم تو تا الان خبلی خانومی کردی

نمی‌دونم الان شهر خودت کجاست، اما با هماهنگی برادرت به مامانت‌ بگو الان که بعد این همه مدت یکم بهتر شدی و از ابن مشکلات مامان بزرگ در اومدیم، بریم (مثلا چند روزی شهر مادربزرگت) آب و هوامون عوض شه و این حرفا. یه نفسی بکشیم و از فضای مریضی درآیم. اگه میتونه برادرت به مامانت اینا بگه اینا هم زن و شوهر جونن و این حرفا

به همسرت هم بگو این همه مدت تحمل کردی ، چند روز دیگه هم روش تا با آبرو بدرقه کنیم.

گلی از من به شما نصیحت حرف ارث و نصف نصف اصلا پیش هیچ کس نزن.

تا چند روز پیش شبیهت بودم از بابام غر میزدم

۱۰ روز پیش شب خوابیدیم صبح بلند شدیم آسمونی شد(اگر پیامم دیدین لطفا فاتحه قرائت کنید)

انگار که دارم خود گذشته ام رو میبینم(ایشالا که ۱۰۰۰ سال زنده باشن)

میدونم الان درست متوجه نمیشی ولی قدرشون رو بدون تمام تلاشتو بکن دلشون رو بدست بیاری اگر هم خواستی چیزی بهشون بگی با مهربونی بگو

از قول من کاربر ناشناس به شوهرت بگو مرد حسابی از کجا معلوم فردای روز خود من و تو به کمک نیاز نداشته باشیم؟ دنیا این جوری نیست که به ترتیب سن و هشتاد سالگی و پنجاه سالگی و بیست و چند سالگی انتخاب کنه. از قضا دیدی خدا اون روزو نیاره خود تو هم یه چند ماه وضعیت مامان بزرگ خدابیامرزم شدی یا یه دو روز دندون درد بابام امونت رو برید.

خدایا پناه بر تو

فکر خودت درست داره بهت میگه

به منطق خودت گوش بده 

کسایی که میگن مامانت رو چند ساعت تو خونه رها کنی

یا دروغ بگی بهش که شوهرت ماموریت داره

عزیزم خدا زبون و سیاست بی خود به ما نداده.

ازشون نظر نخواه. شبیه به ناخدا مهربون عمل کن. ارزش کارایی کردی با حرف بدی خراب نکنی. به روز وسیله بچین بگو مامان دکتر گفته کم کم بهتری. بریم آب و هوا عوض کنیم

به آخر هفته رفتین، بعد بگو میام خونت راه میندازمت. تو هنوز خبلی جوونی مه بخوای خدای نکرده افتاده بشی، خودت غذا و اینا کمکت می‌کنم اما نباید مریضی رو بپذیری و باید باهاش مقابله کنی. برو یکی دو وعده غذا یکجا بذار. برگرد خونت