آخرین شب

سلام به خوبترین دوستهای گمنامم

تقریبا نزدیک به یکسال میشه از اون روزی که آخرین پست گذاشتم ورودم به شهر جدید شهری تهی از خانواده و تنها با ارغوان و شوهری که .... !

در بی پناه ترین حالت ممکن زندگی کردم و رنج طولانی رو گذروندم که به سخت جانی خود این گمان نبود روزهام رو فقط با یه هدف شروع کردم امروز ارغوان اذیت نشه !

خونه تازه تحویل گرفته ای که امکانات اولیه برام آرزو بود و جرات غر زدن هم نداشتم اوایل گاز وصل نبود و ... آنقدر تو مشکلات زندگی تنهایی غرق شدم که اولین نفری که ازش گذشتم خودم بودم ، به سختی زیادی گذروندم ارغوان به تنهایی تو شهر غریب هندل میکنم بدون هیچ دوستی روزها حداقل دو نوبت تو پارکهای نزدیک خونه بازه های دو ساعته میشینم متاسفانه حرم براش تکراری شده اصلا نمیاد و من در حال سرگرم کردنش هستم یا فیلم می بینم باهاش یا پارک میبرم یا سینما که فعلا چند وقتیه مورد آخری کنسل شده !

سعی میکنم برای کارهام هر سه هفته یه بار برم شهرستان و تند تند کارهای ساختمانی رو هندل کنم که اینم بهم فشار زیادی میاره توقع به جای مالکین عدم حضور من کلا با روحیه مسئولیت پذیرم در تضاده و رنج زیادی رو بهم منتقل میکنه اما نمیتونم کار قبول نکنم چون پشتوانه مالی من و دخترم همین کارهاست .

زندگی تک شهر بزرگ خیلی پر خرج تره و بیشتر باید دربیاری و این هم جز سختی های کارم هست

اخلاق همسرم هم مثل گذشته هیچ تغییری نکرده و زندگی باهاش به مراتب سخت تر شده چون من زیادی خسته ام !

خلاصه ببخشید و حلالم کنید من دیگه حتی آخر شب ها هم در اختیار خودم نیستم ارغوان خیلی دیر میخوابه تا لحظات آخر دارم تلاش میکنم بخوابه که عموما خودم زودتر بیهوش میشم و دوباره یه صبح سخت پیش روم هست این چند وقته انواع مصیبت های ریز و درشت و تجربه کردم اما همه اینها چیزی از شرمندگی من از این بی خبری کم نمیکنه ببخشید واقعا