رتبم فضاییه😭😭

دنیا که به اخر نرسیده میشه ولی والدینم درد منن😔تحملشون ستودنیه خواهر همکلاسیم بعد پنج سال پشت کنکوری پزشکی قبول شد 😔

میدونم میشه ولی باز هزار بار از خودم میپرسم میشه ؟ نمیشه ؟ چطور میشه؟😭

ترسم از فهمیدنشون نیست ترسم از بعدشه که میدونم چیا میگن میدونم چه واکنشی دارن میدونم به جای حمایت تخریب میکنن 

امسال اولین کنکورم بود 

منم والدینم وضعشون توپه ولی به من برسه باید پس انداز کنن به من برسه ندارن خرج اضافی هست حتی من خرجی هم نمیگیرم اهمیت نمیدن دارم کار میکنم که برای خودم یه تبلت ارزون بخرم چشمام نابود شده با این لپتاپ خراب که مانیتورش پرپر میزنه مامانم گفت حالا کنکور رو بده قبول شدی برات لپتاپ میخریم خودم اصلا مهم نیستم گوشی هم ندارم 

به مامانم وقتی گفتم پشت کنکوری ام هر چی که خرج کردم و نکردم رو سرم کوبید بعدش خدارو هزار مرتبه شکر کردم که خرجی نمیگیرم اندازه همسن هام خرج نمیکنم بیرون نمیرم بازار نمیرم خرج نمیکنم تو عمرم کافه نرفتم  و باز هزاران بار شکر کردم اندازه همکلاسی هام همسن هام کلاس بیرون نرفتم کتاب برای هر درسی نگرفتم 

مامانم گفت برات لپتاپ میخریم بعدش رفت النگو بیشتر برا خودش گرفت و باز خداروشکر کردم که برام لپتاپ نگرفت که میکوبید سرم 

بین صحبت ها اشتباه شده 

درد من والدینمه فوقش اینه خونه فامیل نمیرم مهمه ولی اونقدرا نه رتبم هم بهشون ربطی نداره والدینم درد منن 

بدبختی هم اینه خوشم میاد مغز و اعصاب خوشم میاد و حتی یه دوره ای همش از خودم میپرسیدم که خودم واقعا پزشکی رو میخوام یا بخاطر والدینم 😔

من یادگیری خیلی خوبی دارم  ولی سه سال تمام تخریب شنیدم نابود بودم بلد نبودم چیکار کنم کلاس برم کتاب بخرم چطور بخونم چقدر وقت بزارم و همین شد دومینو وار افتادم رفته رفته هم روحم و اعصاب و روانم نابود شد چیزی نموند برام 

اره خیلی ممنون میشم بفرستی

هیچوقت درک نمیکنن و نگفتن خیلی بهتره

زندگی من برای بابام که عبارت بود فقط از درس و مدرسه و خونه چون دختر هم بودم حق هیچ کاری نداشتم فکر میکرد داره ازم محافظت میکنه ولی من و نابود کرد من صبح تا شب زندانی خونه ام همیشه خدا برنامه هام سایت هام و حتی گوشیم رو چک میکرد حتی بعدش گوشیم و دادم بفروشن برام یه نوکیا دکمه ای گرفتن گفتم رو کنکور تمرکز کنم اون نوکیا دکمه ای هم بابام چک میکرد خسته شدم از بس گیر میده این ساعت چرا میخوابی این ساعت چرا بیدار میشی چرا این کار و میکنی چرا اون کار و میکنی چرا هر لحظه درس نمیخونی 

میدونی بخاطر همینا من هر کاری کردم پنهونی کردم پنهونی فیلم دیدم پنهونی رمان خودم پنهونی ورزش کردم پنهونی خندیدم گریه کردم شادی کردم تو تنهایی تو اتاقم و وقتی والدینم میومدن باید فوری جمع میکردم انگار دارم جرم میکنم 

مامانم و منطق؟ از وقتی داداشم به دنیا اومد توجه نکردن اهمیت ندادن اون و بیشتر از من دوست داشتن شب و روز تو تنهاییام گریه میکیردم یه بار رفتم به مامانم گفتم افسرده شدم بلند بلند خندید بعدشم کلی مسخره کرد 

یه بار هم بابام گوشیم رو چک میکرد فهمید من به یکی حس دارم بلند نوشته ام رو خوند و مامانم هم از اونور بلند بلند خندید ولی من نوجون بودم حس هایی داشتم نباید بابام میخوند نباید مامانم میخندید الان اون ادم اصلا برام مهم نیست و حسی هم ندارم ولی هیچوقت کار والدینم رو فراموش نمیکنم و هنوزم میگم کاش میشد فراموش کنن

هیچوقت درک نمیکنن نمیفهمن 

خیلی ممنونم ازت ولیی

نه جانم نمیتونم😔تو یکی از پیام هام هم توضیح دارم والدینم بهم خرجی نمیدن هیچی ندارم فعلا میخوام کار انلاین کنم چند تومنی در بیارم یه تبلت ارزونی چیزی بگیرم گوشی هم ندارم لپتاپم هم که دارم باهاش پیام میفرتسم خرابه ال سی دیش چشمام و کور کرده 

الان این برام واجب تر از هرچیزی🥹