۲۳ سالمه دوران عقد بودیم باکره بودم طرف بشدت خسیس و میگف خودت برو کار کن من ندارم پول بدمت. از وکیل راهنمایی گرفتم گفت مهریه رو ببخش توافقی جدا شین برو دنبال زندگیت وگرنه سه سال یا بیشتر علاف میشی. منم بخشیدم حتی مجبور شدم طلا و هدیه هاشم پس دادم هیچی گیرم نیومد خلاصه. الان میگم کاش سالها دوندگی رو تحمل میکردم اما زجر کشیدن شوهره رو میدیدم اگر مهریه ام رو میگرفتم از حرص سکته میزد و دیدن حرص و جوشش یک دنیا لذت داشت حیف شد..
اما اگر میرفتم دنبال مهریه ممکن بود از روی لج اصلا طلاقم نده
چقدر بود
اره خواهر حقت بود میگرفتی خب میزدی به یه زخمی
خودتم باهاش عذاب میکشیدی
چند وقت زنش بودی؟؟؟
اتفاقا کار درستی کردی
الان هم برو تراپی خودتو بساز
و یک زندگی نو خلق کن
شاید یه مقدار از مهریه رو میگرفتی، اما روح و روانتو از دست میدادی. به نظر من که کار درستی کردی.
وکیل راست گفته
کار خوبی کردی
اسمش از شناسنامه ات حذف شد ؟
اتفاقن بهترین کارو کردی
فکن طلاقت طول میکشید اگه خواستگار خوب میومد میخواستی چ کنی ..میگی صبر کن جدا شم ..آزاد شدی
چون باکره بودی مهریه کامل که نمیدادن بهت، همون بهتر اعصابتو بهم نریختی، الانم کلی فرصت جلوی روت هست ، برو دنبالش
شما برای آرامش خودت این کار و کردی مطمئن باش برای اذیت کردن اون اول خودت اذیت میشدی الان به فکر آینده و انتخاب درست بعدیت باش ۱۳ سال پیش منم تو جایگاه الانت بودم تو عقد طلاق گرفتم بدون حتی هزارتومن تازه کلی وسیله لباس و طلای خودم و لب تاب و چقدر خورده ریز با ارزش دیگه دستش داشتم که حتی اونا رو هم نگرفتم ۳ سال بعدش ازدواج کردم با همسرم که خداروشکر همه چی تمامه از نظر مالی و شغلی و شخصیتی هزار برابر بالاتر از اونه
همکارم خیلی اذیت شده کلی هزینه وکیل دادگستری و راهروهای دادگاه رفت و اومد تهش سالی ۲ سکه بهش میدن
روانش سابیده شده
بعضی پولها برکت نداره یکیش قصاص و یکیش مهریه
