تا حالا شده

اون نشدنی بود یک دوست داشتنی که هیچ وقت نمی شد توش وصال باشه غیرممکن بود متاسفانه 

باید دلش می شکست،دلم خودمم شکست، من سرکار می رفتم، یک روز یک مراجعه کننده داشتیم که بسیار متین و با وقار بود تو رفت و آمدهاش به مطب بهش علاقه مند شدم...تا اینکه یه روز 

تا اینکه یک روز خیلی کلافه شدم و با خودم گفتم مرگ یکبار شیون هم یکبار بذار بهش بگم دوسش دارم و اگر راضی بود باهم ازدواج کنیم این یک روزی که ازش حرف می زنم یکسال بود یکسال گذشت تا این تصمیم رو گرفتم ... تا اینکه 

تا اینکه مشخصاتش رو از روی پرونده های پزشکیش برداشتم و بهش پیام دادم، اونم پیامم رو خوند و گفت خانم فلان حقیقتش منم به شما علاقه مند شده بودم ( همکارمم تو مطب فهمیده بود که بنده خدا بهم حس داره از نگاهش) ولی این ازدواج شدنی نیست

گفتم چرا ؟؟؟ گفت چون من همسر دارم ، علت اینکه به خودم اجازه دادم شما رو دوست داشته باشم این بود که همسرم ماه هاست منو ترک کرده ولی من هیچ وقت نخواستم طلاقش بدم و همیشه خواستم زندگیم رو بسازم بخاطر تنها فرزندی که دارم. این رو که بهم گفت برای همیشه ازش خداحافظی کردم و تمام.چون منم نمی تونستم دیگه به این حسم ادامه بدم و هیچ وقت نمی تونم به خودم اجازه بدم بخاطر خودخواهی های خودم زندگی یک زن دیگه رو نابود کنم.و‌ از همه مهمتر من پرس و جو کرده بودم اون آقا مجرده جا خوردم فهمیدم زن داشته وگرنه به خودم اجازه عشق نمی دادم.واسه همین باید دل هر دومون می شکست

آره خیلی خفت کشیدم گلم ... مشاوره رفتم گفت جدا شم. ولی من شرایط جدایی ندارم واقعا ندارم مهریه هم بخشیدم

آره همین، بقیه خواستگار معمولی بودن که حتی به دید و بازدید نمی رسید تنها کسی که عاشقش بودم و واقعا خبر نداشتم که خانواده داره اون آقا بود که از قضا اونم منو دوست داشته و من خبر نداشتم.... همیشه اون حس رو دوست داشتم و الان که ازدواج کردم و از ازدواجم ده سال میگذره و تو زندگیم چیزی به اسم محبت ندیدم و چیزی جز خیانت ندیدم بیشتر این فکر میاد سراغم و عذابم می ده ... دلم واقعا شکسته 

آره اما آدمی که متاهله اذیت میشه اون احساسات گذشته و قبل ازدواج حتی از بابت خلا و کمبود بیاد سراغش