امشب تو هیئت یه زنی رو دیدم که

ما همدیگرو دورادور می‌شناسیم یه جورایی یه رقابت ریز باهاش دارم تو دلم ، برا همین زیر نظر گرفته بودمش ولی چیزی که منو به خودش خیلی جذب کرد اعتماد بنفس فوق العاده بالاش بود کاش منم این اعتماد بنفس رو داشتم زیبایی خاصی نداره و چهره معمولی خیلی معمولی داره اتفاقا دماغش بزرگه و عمل لازمه خیلی لاغره زیر چشاش گود شده بخاطر کم خونی و موهاش خیلی خیلی کم پشت بود در کل من واقعا ازش زیباترم  اما از چشماش اعتماد بنفس و خود باوری موج میزد طریقه نشستنش صاف سرشو بالا می‌گرفت و مدل نگاه کردنش به آدمها نشون از اعتماد بنفس فوق العاده اش داشت روسریش  از سرش سر می‌خورد چنان با ناز و دیر  می‌کشید بالا انگار چقد مو داره ..... حالا من خرمن گیسو دارم ‌فک میکنم موهام کمه همش مینالم اگه موهای اونو من داشتم حتما یه گره محکم میزدم کسی نبینه  از خواب پا میشم تا دوساعت میگم پف دارم بیرون نرم ولی این زن خیلی با قیافش شخصیت خودش حال میکرد و به خودش افتخار میکرد حتی یه جورایی حس فخر فروشی هم تو نگاهش بعضی لحظه ها پیدا بود میشه بگین اینا چیکار می‌کنن اینجوری ان؟؟ من صد هیچ عقبم البته اینم بگم من ظاهر مغرورانه ای دارم که اینو به عنوان یه سپر دفاعی عادت کردم بهش که کمبود اعتماد بنفسمو پنهان کنم پشتش ولی این زنه اعتماد بنفس داشت غرور نداشت خیلی