ف‌ال حافظ به پنج نفر اول

نیت رو با شماره غزل رو بدونم بهتر میتونم راهنمایی کنم 

ممنون:)

غزل۷۶

انسانی وارسته و پاکدل هستی. نسبت به دنیا، زمانه و اتفاقات پیرامونت بی اعتنایی و هیچ چیز در دنیا برایت اهمیت آنچنانی ندارد. در خود فرو رفته ای و دور خود را دیواری از تنهایی کشیده ای و از مردم زمانه بیمناکی. پا از حصار خود بیرون بگذار. از آزار دیگران بپرهیز و از دامهای سر راهت به خدا پناه ببر و اگر به تازگی جرقه های عشق در دلت روشن شده در انتخاب، دقت بسیار کن که دل به هر خار و خسی سپردن در شأن تو نیست.

چقدر درست بود؟

ممنون:)

غزل۱۰۷

اکنون که مورد توجه و علاقه همگان قرار گرفته ای، به شکرانه جذابیت هایی که خدا در وجود تو قرار داده و تو را نزد دیگران محبوب نموده است متواضع باش و با دیگران تا آنجا که می توانی مهربانی کن. در انتخاب دوستانت دقت کن و در جمع کسانی حاضر شو که در شأن و موقعیت تو باشند و از افراد پست و تنگ نظر دوری کن.

چقدر درست بود

انشالله اگر قسمت است وصال باشه جانا

این شعر حافظ نگاهی حسرت‌بار به گذشته دارد و گویای دردی عمیق از دست‌رفتنِ همراهی، آرامش، و جایگاه است. در پیوند با نیتی که گفتی، می‌شود چنین خلاصه‌اش کرد:

تو در گذشته دلی پُر امید و یاوری دلسوز داشتی؛ هر مشکلی که پیش می‌آمد، پناهی بود. اما اکنون در پیِ تصمیمی که دیگران بر تو تحمیل کردند، همه‌چیز از دست رفته: نه آن آرامش هست، نه آن جایگاه، نه آن همدلی. افسوس گذشته را می‌خوری، چون می‌بینی هنرت، دانشت، و حتی عشقت به کار و سخن، بی‌ثمر مانده. می‌پرسی آیا دیگر امیدی هست یا نه؟

شعر در واقع تصویری از کسی است که زمانی اهل فضل و درایت بوده، اما اکنون احساس می‌کند فریب خورده و از جایگاهی که حقش بوده دور مانده.

با توجه به نیتت، حافظ همدل توست: گویی می‌گوید "دیدی که دانایی هم گاهی به‌کار نمی‌آید وقتی زورِ تقدیر و اطرافیان چیره شود." اما همین اعتراف هم نشانی از آگاهی و بلو

غ است.

در این شعر، حافظ بارها ارزشِ ظاهری دنیا را زیر سؤال می‌برد و می‌گوید:

**«اگر چیزی آرامش، شادی یا آسودگی درونی نمی‌آورد، نمی‌ارزد—even اگر ظاهرش فریبنده باشد.»**

در ارتباط با نیتت (عمل زیبایی بینی)، این نکته‌ها از شعر برمیاد:

* اگر **این تصمیم از سر غم، فشار، یا حس کم‌ارزشی** باشه، «دمی با غم به سر بردن، جهان یک‌سر نمی‌ارزد» یعنی نگذار ناراحتی تو رو به تصمیمی برسونه که شاید ارزشش کمتر از آرامش تو باشه.

* «کلاهِ دلکش است اما به ترکِ سر نمی‌ارزد» می‌گه: هرچقدر هم چیزی زیبا به‌نظر بیاد، اگه هزینه‌اش از آرامش یا سلامتت بیشتر باشه، نمی‌ارزه.

* در بیت آخر، حافظ به **قناعت** و بی‌اعتنایی به قضاوت دیگران و تجملات دعوت می‌کنه: «یک جو منّت دونان دو صد من زر نمی‌ارزد.»

**تفسیر کوتاه:**

اگه این تصمیم رو صرفاً برای دل خودت و از سر آرامش می‌خوای، و نه از فشار بیرونی یا ناراحتی درونی، می‌تونه ارزنده باشه. ولی اگه ریشه‌ش در نارضایتی یا تأثیر دیگرانه، حافظ تلویحاً می‌گه: ارزش نداره که خودتو برای ظاهر، ناآر

ام‌تر کنی.