این عادیه که من این مدلی بودم

ظهر بود فکر کنم امروز دراومدی گفتی اوتیسم دارم زیاد فکر میکنم 

خوب دیگه گفتی اصلا مهم نیس حرفی که زدی فکر و خیالتو کم کن و این فکرا نکن 

گیر نده به چیزی زشته

کمال‌گرایی اتفاقا می‌تونه باعث اهمال بشه چون تصور صفر و صدی به وجود میاره.

من خودم یه‌عمر با وسواس‌فکری و کمال‌گرایی زندگی کردم که اتفاقا از یه جایی به بعد برام باعث اهمال و انفعال شد! (در ظاهر تنبلی به نظر می‌رسه اما واقعیت اینه که شخص با خودش می‌گه: حالا که نشد، حالا که دیر شد، حالا که کامل اونی نشد که می‌خوام، پس اصلا نشه! پس نمی‌خوام! پس هیچ‌کاری نکنم!)

حالا شاید شما کمال‌گرا نیستی، اما این دو معمولا در امتداد همن.

به خودتم برچسب منفی نزن و اگه خیلی اذیتی با یه مشاور حرف بزن.

جالبه بهت بگم که تفکر زیاد و وسواس و... از دیوونگی نیست و اتفاقا خیلی اوقات از هوشه. اما واقعااا سخته و زندگی رو گاهی فلج می‌کنه کلا.

همش اصرار داری تاکید میکنی شاید حرف ما درسته نه حرف تو پس دیگه فکر نکن

دوقطبی رو نمی‌دونم. در مورد وسواس صحبت کردم.

من خودم از بچگی بچه‌ی باهوش و بااستعداد و تیزی بودم و جز ورزش توی تمام درس‌ها مستعد بودم. اما خب وسواس بارِ زندگی رو برام سنگین کرد.

اگه ژن دوقطبی و... دارید با یه روانشناس بالینی صحبت کن پسرم.

اما درکل این‌و جهت اطلاع عمومی بگم: خیلی از دانشمندها و ریاضی‌دان‌ها و... دچار اسکیزوفرنی، وسواس، پارانویا (بدبینی شدید) و خلاصه این مدل بیماری‌های روانی بودن! پس اگه گفتم هوش با وسواس می‌تونه در ارتباط باشه تعجب نکن. متأسفانه عقل و جنون و هوش و دیوانگی دو روی یک سکه هستن...

من حالم دو روزه اصلا خوب نیست و برای کمک بهت جواب دادم عزیز جان. اما متأسفانه با همون لحنی که با اونا که بهت توپیدن حرف زدی، با منم حرف زدی. سنم ازت خیلی بیش‌تره و اگه چیزی گفتم باد هوا نبوده و حاصل تجربه و مطالعه و گفت‌وگو با روانشناس بوده. دیگه هم چیزی نمی‌گم. ❤️

آخه اولش از دوقطبی چیزی نگفتی. در مورد وسواس حرف زدی و منم در اون مورد جواب دادم عزیز.

بعد ما متخصص نیستیم که بخوایم جواب این سؤال رو بدیم.

توی نوجوانی تا حدی این حالات طبیعیه. اما منم همیشه از بچگی تا همین امروز که ۳۵ سالمه احساس متفاوت‌بودن دارم. بچه بودم این حس شدیدتر بود و فکر می‌کردم عجیب‌وغریبم. حس بدی بود.

توی خانواده چه کسی یا کسانی درگیر دوقطبی هستن؟

ما دوقطبی نداریم و همین وسواس و حساسیتِ جسمی و روحیه.

نهایتا چاره‌ی کارت فقط و فقط مشورت با روانشناس بالینیه. بقیه فقط گمراهت می‌کنن.