دفتری قطور دارم
پر ز واژه های ناب
ناب چون دُر و گوهر
از دلی پر مدعا
پیر اما زنده جان
با ورق های سفید
گاه مشکی با خطوطی
کج و گاهی تیر و تار
گاه گاهی میچکید
از بهار چشم ها
اشک هایی شور و گرم
از طنین مرز ها
چون روایت های سرد
با کمی آتش ز جان
میچکد باران سرد
بر دلم، آوازه خوان
گفت شُستم برده ام
این غم و اندوه را
گفتمش نامهربان
این که شستی از دلم
خاطرات عشق نیست
این فقد گردی ز
دلتنگیِ محزونیست پیر
یاد او بر دل نریخت
یاد او در استخوان
ذره ذره بند بند
قطره قطره همچو شمع
آب شد در جان من
روح من معنای من
🦋# 🍃
