از پدرم دلگیرم

ببخشید آخری یکم ایرا دار شد دوباره کپی کنم ببینم درست میشه بچه‌ها صبور باشید تازه عضو شدم خیلی بلد نیستم 

‌حتی خواهر کوچیکم یک دستگاه اختراع کرده بود که درست کار نمیکرد و اگه بکار میفتاد میرفت خوارزمیو بدون کنکور میرفت دانشگاه اونم خیلی تلاش کرده بود من گفتم بزار یبا استادای علوم هسته ای که شش ماهی هم به کسی وقت نمیدن تو فردوسی هماهنگ کنم اینقدر زنگ زدم از این به اون که بالاخره هماهنگ شد برن اون زمان چون حامله بودم و اینم دستگاهش به اشعه و رادیو اکتیو و اینا ربط داشت و باید آزمایش میشد من نرفتم باهاشون دانشگاه خودشون رفتن و کلی هم تحویلشون گرفته بودن و ازشون تعریف کرده بودن و..... حتی یکبار نگفت دستت درد نکنه از طریق تو ما رفتیم اینجا یعنی اگه من زنگ نزده بودم به دانشگاه و اینا تو همون مرحله مونده بود ولی با اومدن به اینجا یک نامه داده بودن که تایید شده بود دستگاه و با همون نامه مرحله اول جشنواره رفته بود و قبول شده

 همین چند وقت پیش هم داشت برا داداشم که تازه دانشجو شده تهران دوباره تعریف میکرد منم اونجا نشسته بودم بازم نگفت سپیدار هماهنگ کرده بود یجوری حرف میزد که انگار خواهر کوچیکمو خودش همه کارا رو کردن و از این بیشتر ناراحت شدم که میگفت ماندانا (دختر عمم که اونم بعد دوسالفردوسی یک رشته پایینتر از من قبول شد با آزمونا خفن رفتن و اصلا از خونه بیرون نیومدن و مجرد بودن و خلاصه شرایطش خیلی از من بهتر بود) گفته این استادا به هر کسی وقت نمیدن باید کلی تو نوبت باشی شما چجوری وقت گرفتین بعد به داداشم میگفت با این اوصاف ما رفتیمو خیلی هم مارو تحویل گرفتن بازم از من هیچی

همش میاد میگه فلانی اینو گفته فلانی اونو گفته انگار من بچه سر راهیم بخدا تا قبل دنیا اومدن بچم محل نمیداد بهم از وقتی دنیا اومده به واسطه اون یکم منم تحویل میگیره

یبار قبل کنکور داداشم من داشتم میگفتم تلاشتو بکن اما اگه قبول نشدی سال دیگه بخون به من گفت همین حرفارو زدی که وضعیتت اینه وگرنه جای تو صندلی اول دانشگاه بود منم گفتم من مخم از این بیشتر   نمیکشید 

مثلا تعریف میکنه بچه فلانی داره فلان رشترو میخونه ولی نمیگه که کدوم دانشگاه و چجوری پذیرفته شده تو کل فامیل من و دوتا دخترعمم لیسانسو دولتی قبول شدیم بقیه همه ثبت نام دانشگاه پیام نور حتی کنکور رتبشون خوب نبوده بدون آزمونا رو ثبت نام کردن

نه دوست داشت رتبه یک کنکور بشم که اگرم میشدم و پزشکی هم قبول میشدم شوهرم نمیذاشت برم شهر دیگه

اینقدر غرور داره که میگه نهههه من وظیفه خودمو انجام دادم از بچه هام راضیم کلا اخلاقاش خاصه من بعد اینهمه سال تازه دارم میشناسمش و ناراحتیشو هم از زیر زبون مامانم کشیدم

بچه ها من هیچجوره نمیتونم با این قضیه کنار بیام بگین چیکار کنم

امیدوار بودم اینجا چندتا راهنمایی بگیرم که هیچکس نیست مثل اینکه این قضیه باید مثل داغ رو دلم بمونه کاش تاپیک نمیزدم و خودمو سبک نمیکردم