با یکی در حال آشنایی هستم که از نظر مالی و اخلاقی خوبه ولی هیکلش خوب نیست لاغره ولی داره میره ورزش جدیدا یکم بهتره و قدش 168 هست ولی هر کاری میکنم نمیتونم تو دلم قبولش کنم ولی میگم بقیه پسرا شرایط خوبی ندارن خیلی دو دلم
ربطی به بلوغ فکری نداره اگه کسی به دل نمیشینه حتی با شرایط خوب دست خود آدم نیست دیگه باید ردش کرد
اینکه با ایشون میره میاد بعد بخاطر ظاهرش باهاش بداخلاقی میکنه و هنوز قدرت تصمیم گیری نداره صد در صد نیاز به مشاوره داره هنوز شناختش از خودش هم کمه که بلاتکلیفه.
میترسم همیشه مقایسش کنم دوستم داره به خانوادشم نشون داده عکسمو
اگر برات الان ظاهرش قابل تحمله بعدا بهتر میشه بمرور
اما اگر ظاهر برات خیلی مهمه بدون ریسکش بالاس کسایی که ظاهر خوب دارن معمولا خودشیفته ان و زیاد برا زنشون ارزش قائل نیستن. چون همه جا همه چشمها دنبالشونه و خودباوری بیش از حدشون توی رابطه طرف رو زجر میده