نگو اینو زندگی یه روز یجایی یکاری میکنه میفهمی که خدا میدونسته چرا نگهت داشته اینو منی میگم که بعد دوبار خودکشی ناموفق برگشتم و هرروز میگم خدا مرسی که یه فرصت دیگه دادی:)
دوستاننن بنده کنکوری ام جز اینجا هم جایی رو ندارم و برنامه ای هم ندارم دوست و فامیل هم ندارم مامان هم بود و نبودش فرقی برام نداره یدونه فقط اینجارو دارم اونم دلم نیومد بزارم برم چون خااااالص تو تنهایی خفه میشدم پس اگه روزی ،ساعتی ،دقیقه ای منو تو دو تا تاپیک پشت سر هم دیدین حتماااا بهم گوشزدی فحشی چیزی بدین که برم چون از دستم در رفته و آنلاین شدم (البته جز شبا ساعت۹/۵_۱۰به بعد تا ۱۱که دیگه کلا برا خودمه) مرررررررسییی از همتون 😌♥️✨ آهای آقا پسری که برا من درخواست دوستی میدی همینکه تو اینجا عضوی برا من با اوبی ها هیچچچچچ فرقی نداری پس با درخواست به من یدور فحش برا ناموست میشنوی🤭♥️(بابت بی ادبی از کاربرای زن عذر میخوام)
هر کجناره سیل کنم تو وام دیاری❤️گلونی نه فقط یک تکه پارچه ،پرچم بی صدا و غرش زاگرس است بر بلندای پیشانی زنان و مردان لر مثل پرچم آزادی میرقصد نشان نجابت ونترسی، سمبل خاک گرم و کوه غیرت.گلونی را نمیشود از تنِ زاگرس جدا کرد همانگونه که نمیشود از صدای کوه پژواک دایه دایه را گرفت.《دایه دایه وقت جنگه...》این صدای مادران است که گلونی به سر فرزند به دل، و غیرت به مشت، بر سینه ی تاریخ کوبیدند. گلونی به خون و خاک و عشق بافته شده است زبان بی کلامی ست که می گوید 《من لرم من زاگرسم ریشه ام در صخره هاست》 اگر روزی کسی پرسید این تکه پارچه چیست بگو این گلونی ست و تنها از آن لر است تنها از آن زاگرس است و تنها با نوای《 دایه دایه》 زنده می ماند