درسکوت خودبی کس ترینم غرق شده ام دراندوه خودتنهاترینم به ظالمانه ترین شکل ممکن به بیراهه ترین راه پرت شده ام نه میل سخن گفتنم هست که مهری که سالهاست برلبانم خورده بازکنم نه میل دیدارنه میل تماشانه میل ریختن اشکی غمگسار،دراین میان تنهامیلم به یک چیزاست دیگرهیچ،میل به یک خاموشی ابدی ومحض یک آرام خوابیدن جاودانه بدون ذره ذره مردن برای لحظه پایان دهم به تمام ذره ذره مردنهایم شایدبه ظاهرغم انگیزباشدامابرای کسی که ذره ذره جسم وروحش به تاراج میرود، مرگ ،رسیدن به آرامش محض است وآن مرگی که درذهن من است به ساده ترین وسهل ترین حالت ممکن که در لحظه ای پایان دهم به این واهمه ی بی پایان نفس گیرکه اسمش رازندگی گذارده بودم نظرتونوراجع به متنی که نوشتم بگیدببخشیدخیلی انرژی منفی داشت🙏
👌🏻👌🏻
این دنیا قفس ماست
چقدر زیبا بود💔
بگذارغم، مراباخودببردبگذاربه دست بادتنهایی اسیرشوم ومراباخودببردکه ازخویشتن ازین دنیای پرمشقت بی نهایت بی مهاباگریزانم،بگذارمراباخودببردکه دورترهابدان بیاندیشیکه این بینواچه بی پرواازین دنیارفت،آرزدگی نیزچاره ای نداردجزروح افسرده،این روح افسرده رابه کدامین افسارببندم؟؟؟ که شایدکمترجولان دهد خستگی ام را...،ای کاش میشدخودم رادرآغوش میکشیدم ،دستی نوازشگربرسرخودمیکشدم، خودم برای خودم، همین بس است که شایدتسلای دردهای دلم باشد،غمی سنگین بغضم رانمایان میکندمن واشکهایم باهم بی مهابا،مدارامیکنیم،،،،،،!
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز